Op deze zonnige zondag 18 januari stond er een tweetal uitwedstrijden op het programma voor de zondagsteams in Purmerend. Ondanks de afstand naar deze naburige plaats een luttele 12km bedraagt, vertrokken slechts twee fietsers richting het Oosten over het Jisperdijkje in het frisse doch mooie winterlandschap. Eenmaal aangekomen in de – iets te hoog opgestookte – sporthal de Beuk, begonnen we met de wedstrijd van Zondag 2 tegen het zevende seniorenteam van BEP.

In de opstelling was weinig veranderd ten opzichte van eerdere wedstrijden; Shannon, Floor, Sander en Niels in het ene vak, Yusser, Robbie, Robbert en Tim in het andere. We startten voortvarend, na een 1-1 kwamen we al snel op 1-4 voorsprong door doelpunten van Shannon en Robbert. Daar bleef het ook niet bij, het scoren ging relatief makkelijk – zeker door laatstgenoemde. Zonder een al te goed georganiseerde aanval kwamen we tot scoren met als gevolg dat we na een half uur spelen een ruststand van 5-15 hadden bereikt. Boodschap was hier om vooral zo door te gaan. We hadden een paar schutters die heel zuiver schoten, dus het plan was om vooral hun de kansen laten nemen. Het voortzetten van dit plan luidde een overwinning in van 10-25, met doelpunten van Robbert (9), Floor (7), Yusser (4), Shannon (4) en Sander.

Daarna volgde de wedstrijd van Zondag 1, zij mochten het opnemen tegen het zesde van BEP. Nadat alle andere zes seniorenteams van Groen Geel dit speelweekend hadden gewonnen, was dit de laatste die op het wenslijstje stond. Niet dat überhaupt meer dan één iemand bekend was met deze arbitraire statistiek, maar toch. Zouden we met deze kennis in het achterhoofd wellicht meer druk gevoeld of motivatie gehad hebben om deze wedstrijd te winnen? De start van deze wedstrijd was overduidelijk voor de thuisclub. Zij bleken van afstand opvallend trefzeker en hebben zeker iets aan schottraining gedaan nadat zij hun eerste wedstrijd van het zaalseizoen van ons verloren in Wormer. Binnen een korte tijd liep BEP uit en bij Zondag 1 was op sommige gezichten een haast wanhopige blik af te lezen die uitsprak “wat valt hier tegenin te brengen?” Pas na het zesde tegendoelpunt wist Tim van afstand het eerste doelpunt te maken in de juiste mand. Hoewel het fijn was dat er niet langer een nul op het scorebord stond, zette het weinig zoden aan de dijk. Daan schoot even later de 8-2 raak van afstand en terwijl men aan de kant een zere pols kreeg van het noteren van alle tegendoelpunten scoorde Sydney van afstand de 11-3, voordat een intermezzo volgde waarbij beide ploegen tot scoren kwamen. De 12-4 werd mooi gespeeld en nam Shannon voor haar rekening en het was Wouter die van achter de paal de 13-5 raakte.

Waar in de rust van de vorige wedstrijd nog de boodschap was vooral zo door te gaan, moesten hier zaken structureel anders. Remy had met Rik een half uur de wedstrijd vanaf de kant bekeken en nam het voortouw uiteen te zetten wat allemaal anders moest. De eerdere “wat valt hier tegenin te brengen”-gedachte beantwoorde hij met het verzoek vooral ons eigen spel te spelen. De eerste helft stonden we te vaak en te statisch op één lijn een bal van afstand te schieten zonder fatsoenlijke afvang, en ook op de verdediging was voldoende aan te merken. Ons spel de tweede helft begon beter, zij het marginaal. Qua spel dan, want ons eerstvolgende doelpunt was pas de 17-6 door een wegtrekbal van Julian. Rik en Wouter verzorgden nog de laatste twee doelpunten voor ons, voordat bij het eindsignaal de achterstand van 20-8 werd omgezet in een verloren wedstrijd. Doelpunten van Wouter (2), Sydney, Shannon, Julian, Rik, Daan en Tim. Een ruime onvoldoende voor het spel. Dat je de deur van de kleedkamer doorloopt en je blijft hangen achter de deurkruk, zoiets was wel kenmerkend voor onze wedstrijd.

Volgende week staan weer twee thuiswedstrijden voor ons op het programma, maar er doen wat geruchten de rondte dat er nog wel wat geschoven kan worden in het programma. Zelf ben ik er niet bij, maar met een beetje mazzel laat iemand anders zijn schrijfvaardigheid botvieren op een wedstrijdverslag.