‘Nou hoor, ik wilde hem als collectors-item bewaren…’. Het is alweer drie maanden geleden dat er verkiezingen waren en ik na flink zoeken in de donkere, koude tent, het juiste vakje gevonden had, op het immens grote stuk krantenpapier. Met mijn mondkapje prikkend in mijn ogen en mijn brillenglazen beslagen, had ik bij het proppen van het dikke stembiljet, per ongeluk ook mijn ‘eigen’ Wormerlandse stem-potloodje in de met gleuf en hangslot uitgedoste kliko gegooid. ‘s Avonds bij het tellen, zal hij wel ‘out of the box’ zijn gekomen: mijn unieke en misschien wel besmette, rode stem-potlood. Ik ben benieuwd of ze hem met gedesinfecteerde handschoentjes tussen de biljetten uit hebben moeten halen.

De verkiezingen lijken al zo lang geleden en bizar dat er in de tussentijd nog steeds geen regering is gevormd. Maar wat is er de afgelopen coronamaanden evengoed wél veel gebeurd. Ondanks de maatregelen in deze coronatijd, was er veel creativiteit. Er leek geen einde te komen aan het ‘Out of the box-denken’. Zo ook bij de gemeente en bij Groengeel. Want Groengeel was voor het eerst ‘stembureau nr. 3’. De gemeente was op zoek naar extra stembureau’s en stuitte bij hun rondgang door het dorp, op een voor hen nog onbekend, maar prachtig clubgebouw, waar eigenlijk alle voorzieningen al aanwezig waren: looproutes, dranghekken, handgel-zuilen, een duidelijke ingang, een andere uitgang en voldoende ruimte. Achteraf gezien waarschijnlijk het stemlokaal waar iedere vrijwilliger wel achter de stemtafel had willen zitten: warm, droog en de hele dag door verwend worden door onze eigen kantine-man. Ons medelijden gaat uit naar de vrijwilligers in die koude, donkere en vooral tochtige tent, die ongetwijfeld drie dagen lang hebben zitten blauwbekken. En zo geschiedde dat Groengeel even was omgetoverd tot gemeentegrond, waarop vele niet-Groengelers welkom waren om een rondje door en over het complex te lopen na het invullen van hun stembiljet en misschien weer eens, heel out of the box, een nieuw stukje Wormer hebben ontdekt.

Maar er was meer dan dat bij GroenGeel. Met de komst van steeds nieuwe maatregelen, moesten steeds nieuwe protocollen voor onze vereniging geschreven worden. En die moesten dan weer voldoen aan de protocollen van het RIVM, de rijksoverheid, de gemeente, de veilligheidsregio, het NOC*NSF en de KNKV. Lag het ene protocol nog niet op de plank, kwam de volgende er alweer naast te liggen. En helaas bleken onlangs bij de versoepelingen, dat de oude protocollen toch weer nét niet passend waren aan de nieuwe situatie, waardoor er wéér nieuwe versies geschreven of aangepast moesten worden.

Maar ook de doelstelling van onze vereniging werd in deze corona-tijd voortdurend aangepast. Normaal gesproken is die in de trant van: ‘Wij willen kunnen korfballen en liefst zodanig dat wij kunnen winnen, want wij willen IJskoud de Beste zijn’. Maar op het dieptepunt van de lockdown, was het doel toch vooral aangepast naar: ‘Hoe houden we de kinderen op een veilige afstand van elkaar in beweging en hoe kunnen we ze nog een beetje afleiding geven in deze bizarre tijd van thuiszitten’. En dat is gelukt!

Het is voor velen vanzelfsprekend niet zichtbaar geweest, maar achter de schermen is er in corona-tijd, veel werk verzet binnen onze vereniging. Het bestuur is tot op de dag van vandaag, voortdurend en onuitputtelijk de stuwende kracht en is op vele vlakken de kleinere, maar zeer actieve groep vrijwilligers, blijven stimuleren en enthousiasmeren om vooral dóór te gaan en te kijken naar de mogelijkheden die er wél waren en zijn.

En het bleek dat er nog best veel mogelijk was. Zonder dat er getraind kon worden, werd het jeugd-opleidingsplan verder uitgewerkt en uitgerold onder de trainers. De verlaten accommodatie werd opgeknapt en het terras uitgebreid. Er werd gezocht naar ideeën, regelingen en andere inkomstenbronnen om de vereniging en de top-sport draaiende te kunnen houden. Door de selectie werd op een aangepaste manier, in kleine groepjes oefeningen gedaan om toch te kunnen trainen en in conditie te blijven. Uiteindelijk konden de League-wedstrijden doorgang vinden met de nodige maatregelen zoals een, in allerijl geformeerd en met Groengele-zorgproffessionals gevuld corona-test-team en een strikte verdeling van publiekszones in de sporthal. En de live-stream, gerealiseerd door de steeds professioneler opererende livestream-crew, werd druk bekeken door onze trouwe korfbalaanhangers die graag een glimp van de korfbalwereld wilde oppikken. De virtuele entree-kaartjes gingen als warme broodjes over de toonbank, net als de taarten, kadobonnen en andere prijzen die we daarmee konden winnen. Om maar niet te spreken van de soepen en kabbelboxen die in grote getalen al rammelend onder de snelbinders werden afgehaald bij onze kokkies aan het kantine-loket, voor een optimaal korfbal-kijkplezier in onze eigen huiskamer.

En met het aanbreken van het veldseizoen in het voorjaar, een tijd waarin normaal gesproken zoveel leuke GroenGeelactiviteiten worden georganiseerd, bleek men ook niet uit het veld geslagen. De paaseierentocht werd een ‘op-afstand-koppelschiet toernooi’. De begeleiding van het Pinksterkamp was niet te stuiten: Een weekend lang bleef de jeugd dit jaar in Wormer, zodat ook de inwoners van ons eigen dorp een keer hebben meegemaakt hoe het is als er een Groen-geelkamp in je dorp wordt gehouden. Het selecteren van spelers voor de teams van het nieuwe korfbalseizoen en het zoeken naar nieuwe trainers, vond evengoed doorgang tijdens de eerste voorzichtige versoepelingen. Dat proces kwam in een rollercoaster, toen de KNKV opeens bedacht dat de jeugd nog wel even drie weekenden competitie kon gaan spelen, zo aan het eind van dit seizoen. Wedstrijdsecretariaten, scheidsrechters en korfbalshirts, ontwaakten bruut uit hun coronaslaap. Voor de hogere en lagere senioren-teams werd er een heus mix-toernooi georganiseerd, volgens concept uit lang vervlogen tijden, om het seizoen toch nog gezellig met elkaar af te kunnen sluiten. En voor de recreanten… daar kwamen de vaccinaties en versoepelingen net aan op tijd. Sinds een paar weken mogen ook zij weer trainen voor degene die het aandurven. Nog steeds aangepast, met een hoop corona-kilo’s erbij en een draak van een conditie, maar sinds kort ook weer met het gezellige kopje thee achteraf op het terras. We komen allemaal weer een beetje out of the box en het wordt allemaal weer een klein beetje normaal, al moeten we nog steeds voorzichtig blijven.

‘Heerlijk weer!’ met al die gedachtes in mijn hoofd, fiets ik op de trainingsavond naar GroenGeel. ‘Wat fijn om weer zoveel fietsen in het fietsenrek te zien staan. Maar…?? Wat bijzonder: het merendeel van de fietsen heeft een draadmandje en fietstassen achterop. ‘Dit zijn vast niet de spelers van het RTC… Is de fiets-toeristenboot bij de Zaanse Schans aangemeerd en staat GroenGeel als tussenstop van de fietsroute genoteerd? In deze Out-of-the-box-tijd, weet je het maar nooit bij GroenGeel. Ze verzinnen van alles! Nee, toch niet: De knalgele fietstasjes waarmee de Aziaten altijd zo goed herkenbaar zijn, ontbreken toch echt op deze fietsen’.

Terwijl ik om de sporthal heen loop, galmt er een ontroerend goed geluid me tegemoet. Het meeslepende ritme van de Nederlandstalige smartlap wordt luider en luider. ‘Komt het van het korfbalveld?’ Al swingend draai ik het hoekje om, waar mijn trainster, heupwiegend in hetzelfde ritme, mij staat op te wachten: ‘Gezellig hè?’ Ik kijk naar de plek waar het gezang vandaan komt. De hele tribune is gevuld met een groot koor, begeleid door diverse instrumenten, een enthousiaste dirigent en ze zingen de longen uit hun lijf. Ook zij mogen voor het eerst weer zingen, maar alleen op afstand en in de buitenlucht. Maar waar doe je dat, als groot koor? De tribune van GroenGeel blijkt voor hen de perfecte locatie.

‘We gaan beginnen met de warming-up!’ onze trainster kan nauwelijks boven de tulpen uit Amsterdam uitkomen, maar we kennen het ritueel uit ons hoofd. Op het ritme van de smartlappen, doen we onze oefeningen. Achter de groene heuvels, in de blauwe zon, schieten we onder druk en tussen de doorloopballen door, neuriën, zingen en deinen we af en toe mee en blijkt dat we het beste raakschieten op ‘hava, nagilla hava’. Na de training heeft inmiddels ook het koor de uitsmijter gegeven en zit het terras gezellig vol met meer dan tevreden sporters en zangers. Wie had dat verwacht bij GroenGeel. Als dat geen out of de box-denken is!

Mariëtte

Out of the box

Door Mariëtte Koomen, 32 days ago

‘Nou hoor, ik wilde hem als collectors-item bewaren…’. Het is alweer drie maanden geleden dat er verkiezingen waren en ik na flink zoeken in de donkere, koude tent, het juiste vakje gevonden had, op het immens grote stuk krantenpapier. Met mijn mondkapje prikkend in mijn ogen en mijn brillenglazen beslagen, had ik bij het proppen van het dikke stembiljet, per ongeluk ook mijn ‘eigen’ Wormerlandse stem-potloodje in de met gleuf en hangslot uitgedoste kliko gegooid. ‘s Avonds bij het tellen, zal hij wel ‘out of the box’ zijn gekomen: mijn unieke en misschien wel besmette, rode stem-potlood. Ik ben benieuwd of ze hem met gedesinfecteerde handschoentjes tussen de biljetten uit hebben moeten halen.

De verkiezingen lijken al zo lang geleden en bizar dat er in de tussentijd nog steeds geen regering is gevormd. Maar wat is er de afgelopen coronamaanden evengoed wél veel gebeurd. Ondanks de maatregelen in deze coronatijd, was er veel creativiteit. Er leek geen einde te komen aan het ‘Out of the box-denken’. Zo ook bij de gemeente en bij Groengeel. Want Groengeel was voor het eerst ‘stembureau nr. 3’. De gemeente was op zoek naar extra stembureau’s en stuitte bij hun rondgang door het dorp, op een voor hen nog onbekend, maar prachtig clubgebouw, waar eigenlijk alle voorzieningen al aanwezig waren: looproutes, dranghekken, handgel-zuilen, een duidelijke ingang, een andere uitgang en voldoende ruimte. Achteraf gezien waarschijnlijk het stemlokaal waar iedere vrijwilliger wel achter de stemtafel had willen zitten: warm, droog en de hele dag door verwend worden door onze eigen kantine-man. Ons medelijden gaat uit naar de vrijwilligers in die koude, donkere en vooral tochtige tent, die ongetwijfeld drie dagen lang hebben zitten blauwbekken. En zo geschiedde dat Groengeel even was omgetoverd tot gemeentegrond, waarop vele niet-Groengelers welkom waren om een rondje door en over het complex te lopen na het invullen van hun stembiljet en misschien weer eens, heel out of the box, een nieuw stukje Wormer hebben ontdekt.

Maar er was meer dan dat bij GroenGeel. Met de komst van steeds nieuwe maatregelen, moesten steeds nieuwe protocollen voor onze vereniging geschreven worden. En die moesten dan weer voldoen aan de protocollen van het RIVM, de rijksoverheid, de gemeente, de veilligheidsregio, het NOC*NSF en de KNKV. Lag het ene protocol nog niet op de plank, kwam de volgende er alweer naast te liggen. En helaas bleken onlangs bij de versoepelingen, dat de oude protocollen toch weer nét niet passend waren aan de nieuwe situatie, waardoor er wéér nieuwe versies geschreven of aangepast moesten worden.

Maar ook de doelstelling van onze vereniging werd in deze corona-tijd voortdurend aangepast. Normaal gesproken is die in de trant van: ‘Wij willen kunnen korfballen en liefst zodanig dat wij kunnen winnen, want wij willen IJskoud de Beste zijn’. Maar op het dieptepunt van de lockdown, was het doel toch vooral aangepast naar: ‘Hoe houden we de kinderen op een veilige afstand van elkaar in beweging en hoe kunnen we ze nog een beetje afleiding geven in deze bizarre tijd van thuiszitten’. En dat is gelukt!

Het is voor velen vanzelfsprekend niet zichtbaar geweest, maar achter de schermen is er in corona-tijd, veel werk verzet binnen onze vereniging. Het bestuur is tot op de dag van vandaag, voortdurend en onuitputtelijk de stuwende kracht en is op vele vlakken de kleinere, maar zeer actieve groep vrijwilligers, blijven stimuleren en enthousiasmeren om vooral dóór te gaan en te kijken naar de mogelijkheden die er wél waren en zijn.

En het bleek dat er nog best veel mogelijk was. Zonder dat er getraind kon worden, werd het jeugd-opleidingsplan verder uitgewerkt en uitgerold onder de trainers. De verlaten accommodatie werd opgeknapt en het terras uitgebreid. Er werd gezocht naar ideeën, regelingen en andere inkomstenbronnen om de vereniging en de top-sport draaiende te kunnen houden. Door de selectie werd op een aangepaste manier, in kleine groepjes oefeningen gedaan om toch te kunnen trainen en in conditie te blijven. Uiteindelijk konden de League-wedstrijden doorgang vinden met de nodige maatregelen zoals een, in allerijl geformeerd en met Groengele-zorgproffessionals gevuld corona-test-team en een strikte verdeling van publiekszones in de sporthal. En de live-stream, gerealiseerd door de steeds professioneler opererende livestream-crew, werd druk bekeken door onze trouwe korfbalaanhangers die graag een glimp van de korfbalwereld wilde oppikken. De virtuele entree-kaartjes gingen als warme broodjes over de toonbank, net als de taarten, kadobonnen en andere prijzen die we daarmee konden winnen. Om maar niet te spreken van de soepen en kabbelboxen die in grote getalen al rammelend onder de snelbinders werden afgehaald bij onze kokkies aan het kantine-loket, voor een optimaal korfbal-kijkplezier in onze eigen huiskamer.

En met het aanbreken van het veldseizoen in het voorjaar, een tijd waarin normaal gesproken zoveel leuke GroenGeelactiviteiten worden georganiseerd, bleek men ook niet uit het veld geslagen. De paaseierentocht werd een ‘op-afstand-koppelschiet toernooi’. De begeleiding van het Pinksterkamp was niet te stuiten: Een weekend lang bleef de jeugd dit jaar in Wormer, zodat ook de inwoners van ons eigen dorp een keer hebben meegemaakt hoe het is als er een Groen-geelkamp in je dorp wordt gehouden. Het selecteren van spelers voor de teams van het nieuwe korfbalseizoen en het zoeken naar nieuwe trainers, vond evengoed doorgang tijdens de eerste voorzichtige versoepelingen. Dat proces kwam in een rollercoaster, toen de KNKV opeens bedacht dat de jeugd nog wel even drie weekenden competitie kon gaan spelen, zo aan het eind van dit seizoen. Wedstrijdsecretariaten, scheidsrechters en korfbalshirts, ontwaakten bruut uit hun coronaslaap. Voor de hogere en lagere senioren-teams werd er een heus mix-toernooi georganiseerd, volgens concept uit lang vervlogen tijden, om het seizoen toch nog gezellig met elkaar af te kunnen sluiten. En voor de recreanten… daar kwamen de vaccinaties en versoepelingen net aan op tijd. Sinds een paar weken mogen ook zij weer trainen voor degene die het aandurven. Nog steeds aangepast, met een hoop corona-kilo’s erbij en een draak van een conditie, maar sinds kort ook weer met het gezellige kopje thee achteraf op het terras. We komen allemaal weer een beetje out of the box en het wordt allemaal weer een klein beetje normaal, al moeten we nog steeds voorzichtig blijven.

‘Heerlijk weer!’ met al die gedachtes in mijn hoofd, fiets ik op de trainingsavond naar GroenGeel. ‘Wat fijn om weer zoveel fietsen in het fietsenrek te zien staan. Maar…?? Wat bijzonder: het merendeel van de fietsen heeft een draadmandje en fietstassen achterop. ‘Dit zijn vast niet de spelers van het RTC… Is de fiets-toeristenboot bij de Zaanse Schans aangemeerd en staat GroenGeel als tussenstop van de fietsroute genoteerd? In deze Out-of-the-box-tijd, weet je het maar nooit bij GroenGeel. Ze verzinnen van alles! Nee, toch niet: De knalgele fietstasjes waarmee de Aziaten altijd zo goed herkenbaar zijn, ontbreken toch echt op deze fietsen’.

Terwijl ik om de sporthal heen loop, galmt er een ontroerend goed geluid me tegemoet. Het meeslepende ritme van de Nederlandstalige smartlap wordt luider en luider. ‘Komt het van het korfbalveld?’ Al swingend draai ik het hoekje om, waar mijn trainster, heupwiegend in hetzelfde ritme, mij staat op te wachten: ‘Gezellig hè?’ Ik kijk naar de plek waar het gezang vandaan komt. De hele tribune is gevuld met een groot koor, begeleid door diverse instrumenten, een enthousiaste dirigent en ze zingen de longen uit hun lijf. Ook zij mogen voor het eerst weer zingen, maar alleen op afstand en in de buitenlucht. Maar waar doe je dat, als groot koor? De tribune van GroenGeel blijkt voor hen de perfecte locatie.

‘We gaan beginnen met de warming-up!’ onze trainster kan nauwelijks boven de tulpen uit Amsterdam uitkomen, maar we kennen het ritueel uit ons hoofd. Op het ritme van de smartlappen, doen we onze oefeningen. Achter de groene heuvels, in de blauwe zon, schieten we onder druk en tussen de doorloopballen door, neuriën, zingen en deinen we af en toe mee en blijkt dat we het beste raakschieten op ‘hava, nagilla hava’. Na de training heeft inmiddels ook het koor de uitsmijter gegeven en zit het terras gezellig vol met meer dan tevreden sporters en zangers. Wie had dat verwacht bij GroenGeel. Als dat geen out of de box-denken is!

Mariëtte