AWDTV A3 - GG A3: 9-10



Inmiddels twee overwinningen verder in dit nieuwe seizoen met onze A3, meld ik mij weer met een verslag, dat, zoals u inmiddels gewend bent, nogal eens afdwaalt van het hoofditem, te weten korfbal. De een vindt het waarschijnlijk niks, de ander neemt de moeite mij een complimentje te sturen. En voor dat plukje ga ik dit coronaseizoen wederom mijn best doen. Alhoewel ik hoop dat het C-woord niet al te vaak voorbijkomt (weet u nog van vroeger, dat men zei dat wanneer iemand kanker had: hij heeft K).

Afijn, eerst maar iets over de prestaties van de ploeg: met twee nieuwe meiden erbij (Anouk en Donna) en zonder onze Shannon (senior) starten we op. Na vorige week Roda aan de kant te hebben gezet (4-8), was nu AW aan de beurt. Ook een A3. Waar we drie weken geleden tegen geoefend hebben. Allen Weerbaar. Nu AWDTV. Kan me zelfs herinneren dat ik tegen DTV heb gespeeld op Riekerhaven (klopt dat?). Vaak geweest daar in Amsterdam-Oost, aan het Drieburgpad, met z'n grote gravelveld. Waar ik genoten heb van Loek van den Boog, al was het de tegenpartij, me vaak geërgerd heb aan pain-in-the-ass Koos Snel, is het veld van AWDTV inmiddels gereduceerd tot een postzegel. Wel met een prachtige mat, maar de kantine is, mag ik het zeggen? Ja, ik mag het zeggen: ouderwets kneuterig. Duurzaam zou je ook kunnen zeggen. 

Het vinden van het veld tijdens de oefenwedstrijd echter bleek nog een hele heisa. Stond ik ineens op een verkeerd sportpark. Door gewoon niet te luisteren naar de mobieleroutemevrouw. Met op de radio een lekker soulnummertje, sloeg ik in plaats van linksaf rechtsaf. Zag meteen een parkeerplaats met allemaal sportieve lui, en was één plus één twee: de ingang was verplaatst. Liep ik dus na 40 cent te hebben afgerekend, volbepakt met camera, statief en broodjes, op tijd richting velden, maar naarmate ik verder liep en enkel van die gewufte hockeytypes zag, geen korfbalpalen en op een gegeven moment tegen een soort bruggetje aankeek als uit een impressionistisch schilderij van Monet, dacht ik al wel: hier klopt iets niet. En dat bleek. Een aardige meneer in neon-oranje tennisoutfit wist mij te vertellen dat waar ik moest zijn, heel ergens anders was. Tien uur stipt stond ik uiteindelijk voor de groep, en terwijl de scheids infloot, lag het gezag van het op tijd komen dit seizoen in gruzelementen. En maak ik me thans zorgen of de naam van het park waar ik niet moest zijn, een omen is: Sportpark Voorland.

Terug naar het hoofditem: met twee herenwissels aan de kant uit de B2 begeven we ons in de arena. En lopen we gedurende de eerste helft bij AW in de pas door gelukkig constant mee te scoren. Het ene vak draait als een tierelier, het andere vak loopt op z'n elfendertigst. Alles heeft een oorzaak: vanwege een blaar (Donna) en een onwillige heup (Sydney), worden Gijs en Lasse de tweede helft ingezet. En ja, iet giet oan zeg maar. De hele ploeg (incluis Tessa) voelde dat hier iets te halen viel.

Tussendoor is er gelukkig ook nog even tijd voor een luchtig moment: op de grond zie ik tijdens het teruglopen naar de 'dug-out' een soort van pluk haar liggen (plastic denk ik), en vraag aan de wat kalende coach of-ie vanochtend met een scheiding in zijn haar van huis is gegaan, en dat het degeneratieproces blijkbaar snel kan gaan...Hij snapte het meteen, pffff, in een deuk lagen we, en je merkt meteen, zelfde humor, die Amsterdammers...

Terug naar de wedstrijd: met de wissels gaat het spel sneller, loopt het beter, maar staan we een paar minuten voor tijd toch met twee punten achter (9-7), omdat de tegenpartij gewoon prima schiet. Wtf. En zoals vaker het geval is, kantelt de wedstrijd wanneer een AW-heer kramp krijgt. AW heeft geen invalheer meer, enkel dames en ja, dan zijn wij de beroerdste niet en keuren we het goed dat een dame ineens een heer wordt. Tegen drie spelers aanvallen is ook weer zowat. En ja, die bijbelfrase klopt dan toch, hoor: wie goed doet, goed ontmoet. Door mijn gratis tip eigenwijs in de wind te slaan ('Julian, nu doorlopen met die handel!'), scoort Julian van afstand en staat het 9-8. Donna met lengte nog even voor Daphne gewisseld, Maerle nog even voor Jill en ineens lijkt het vuur te zijn aangestoken, en heeft Julian het gaatje ontdekt, met een afstandsschot scoort-ie 9-9; we staan gelijk! Retespannend dus. En of dat nog niet genoeg is, eet AW de hele beerput leeg, want waar Gijs de halve wedstrijd geen geluk had met zijn afstandsschoten, prikt-ie zijn laatste erin en staan we zomaar voor. En winnen we. Met 9 tegen 10.

Ach gossie, ik had zo met AW te doen. Zó sympathiek, en toch met lege handen achterblijven. HÉÉRLIJK. Het C-seizoen is begonnen...

Nieuw seizoen, plukje haar en de kracht van wissels...

Door Anita Wijnstok, 13 days ago

AWDTV A3 - GG A3: 9-10



Inmiddels twee overwinningen verder in dit nieuwe seizoen met onze A3, meld ik mij weer met een verslag, dat, zoals u inmiddels gewend bent, nogal eens afdwaalt van het hoofditem, te weten korfbal. De een vindt het waarschijnlijk niks, de ander neemt de moeite mij een complimentje te sturen. En voor dat plukje ga ik dit coronaseizoen wederom mijn best doen. Alhoewel ik hoop dat het C-woord niet al te vaak voorbijkomt (weet u nog van vroeger, dat men zei dat wanneer iemand kanker had: hij heeft K).

Afijn, eerst maar iets over de prestaties van de ploeg: met twee nieuwe meiden erbij (Anouk en Donna) en zonder onze Shannon (senior) starten we op. Na vorige week Roda aan de kant te hebben gezet (4-8), was nu AW aan de beurt. Ook een A3. Waar we drie weken geleden tegen geoefend hebben. Allen Weerbaar. Nu AWDTV. Kan me zelfs herinneren dat ik tegen DTV heb gespeeld op Riekerhaven (klopt dat?). Vaak geweest daar in Amsterdam-Oost, aan het Drieburgpad, met z'n grote gravelveld. Waar ik genoten heb van Loek van den Boog, al was het de tegenpartij, me vaak geërgerd heb aan pain-in-the-ass Koos Snel, is het veld van AWDTV inmiddels gereduceerd tot een postzegel. Wel met een prachtige mat, maar de kantine is, mag ik het zeggen? Ja, ik mag het zeggen: ouderwets kneuterig. Duurzaam zou je ook kunnen zeggen. 

Het vinden van het veld tijdens de oefenwedstrijd echter bleek nog een hele heisa. Stond ik ineens op een verkeerd sportpark. Door gewoon niet te luisteren naar de mobieleroutemevrouw. Met op de radio een lekker soulnummertje, sloeg ik in plaats van linksaf rechtsaf. Zag meteen een parkeerplaats met allemaal sportieve lui, en was één plus één twee: de ingang was verplaatst. Liep ik dus na 40 cent te hebben afgerekend, volbepakt met camera, statief en broodjes, op tijd richting velden, maar naarmate ik verder liep en enkel van die gewufte hockeytypes zag, geen korfbalpalen en op een gegeven moment tegen een soort bruggetje aankeek als uit een impressionistisch schilderij van Monet, dacht ik al wel: hier klopt iets niet. En dat bleek. Een aardige meneer in neon-oranje tennisoutfit wist mij te vertellen dat waar ik moest zijn, heel ergens anders was. Tien uur stipt stond ik uiteindelijk voor de groep, en terwijl de scheids infloot, lag het gezag van het op tijd komen dit seizoen in gruzelementen. En maak ik me thans zorgen of de naam van het park waar ik niet moest zijn, een omen is: Sportpark Voorland.

Terug naar het hoofditem: met twee herenwissels aan de kant uit de B2 begeven we ons in de arena. En lopen we gedurende de eerste helft bij AW in de pas door gelukkig constant mee te scoren. Het ene vak draait als een tierelier, het andere vak loopt op z'n elfendertigst. Alles heeft een oorzaak: vanwege een blaar (Donna) en een onwillige heup (Sydney), worden Gijs en Lasse de tweede helft ingezet. En ja, iet giet oan zeg maar. De hele ploeg (incluis Tessa) voelde dat hier iets te halen viel.

Tussendoor is er gelukkig ook nog even tijd voor een luchtig moment: op de grond zie ik tijdens het teruglopen naar de 'dug-out' een soort van pluk haar liggen (plastic denk ik), en vraag aan de wat kalende coach of-ie vanochtend met een scheiding in zijn haar van huis is gegaan, en dat het degeneratieproces blijkbaar snel kan gaan...Hij snapte het meteen, pffff, in een deuk lagen we, en je merkt meteen, zelfde humor, die Amsterdammers...

Terug naar de wedstrijd: met de wissels gaat het spel sneller, loopt het beter, maar staan we een paar minuten voor tijd toch met twee punten achter (9-7), omdat de tegenpartij gewoon prima schiet. Wtf. En zoals vaker het geval is, kantelt de wedstrijd wanneer een AW-heer kramp krijgt. AW heeft geen invalheer meer, enkel dames en ja, dan zijn wij de beroerdste niet en keuren we het goed dat een dame ineens een heer wordt. Tegen drie spelers aanvallen is ook weer zowat. En ja, die bijbelfrase klopt dan toch, hoor: wie goed doet, goed ontmoet. Door mijn gratis tip eigenwijs in de wind te slaan ('Julian, nu doorlopen met die handel!'), scoort Julian van afstand en staat het 9-8. Donna met lengte nog even voor Daphne gewisseld, Maerle nog even voor Jill en ineens lijkt het vuur te zijn aangestoken, en heeft Julian het gaatje ontdekt, met een afstandsschot scoort-ie 9-9; we staan gelijk! Retespannend dus. En of dat nog niet genoeg is, eet AW de hele beerput leeg, want waar Gijs de halve wedstrijd geen geluk had met zijn afstandsschoten, prikt-ie zijn laatste erin en staan we zomaar voor. En winnen we. Met 9 tegen 10.

Ach gossie, ik had zo met AW te doen. Zó sympathiek, en toch met lege handen achterblijven. HÉÉRLIJK. Het C-seizoen is begonnen...