GG A3 - AWDTV: 8-7



De A3 is kampioen! Dat u het weet. Na vijf wedstrijden reeds kampioen. Bij wielrennen kun je na één wedstrijd al kampioen zijn. Bij atletiek idem dito. Ja, uh uh, logiesj, het zijn individuele disciplines hoor ik u denken. Bij teamsporten ligt het inderdaad anders. In ieder geval heel anders dan vroegûh. Dan was je pas kampioen na een heel lang veldseizoen. In tweeën opgeknipt vanwege een tussentijdse zaalstrijd. In mei werd pas duidelijk op welke plek je dat seizoen was geëindigd waaraan je in september het jaar ervoor begonnen was. Tegenwoordig is het a different piece of cake. Althans in de breedtesport. Per seizoen kun je dus drie keer kampioen worden.

Kampióóóééénûn!!!! En waarom zou je inderdaad zo lang wachten? Ineens klinkt het uitsmeren mij zo ouderwets in de oren. De breedtesport gaat met z'n tijd mee. Je gaat toch ook niet meer elke week op een aflevering van je favoriete serie zitten wachten? Nee, bingewatchen is the solution! Een autorijbewijs halen in één weekend: ketjang, het kan. De 10 km schaatsen kijken. Ja hoor, wel ooit naar gekeken, maar duh, bóring. Een kwartier lang rondjes draaien, je wordt er heden ten dage tureluurs van. Knállen met die handel, dát willen we. 500 m, 1500 m hooguit. Was vroeger Zandvoort nog echt een uitje, u weet wel, ,,aan Zee, we nemen broodjes en koffie mee...''. Nou, dat is zo passé. We gaan nu, lekker hip, per Jet Plane effe heen en weer naar IJsland, lekker culinair bezig zijn, leren hoe je roggebrøt bakt in een kokende lava-oven in de grond. Onder het genot van een pumpkin spice frappuccino met een wolkje havermelk. Da's pas genietûh...

Afijn, terug naar korfbal. 't Is dat onze Maerle op haar qui-vive is. Als spoiler alert had ze al in de groepsapp gezet dat we kampioen konden worden. Tsssssss. Ik dacht: geintje zeker... of een week in de war. Neem je moeder in de maling schoot even voorbij. Houd u dit even in uw achterhoofd.

Ik neem u eerst mee in het verloop van de wedstrijd. Na een reprimande vanwege een ouder die ik had opgeroepen om als verzorger op de bank plaats te nemen, trapte de coco er helaas niet in, en werd het voor haar letterlijk een snelle ronde terug naar huis. Inmiddels floot de scheids in na een presentje in ontvangst te hebben genomen dat we deze cracks in het algemeen zeer appriciëren (kom ik ook nog op terug). Vandaag spelen we tegen AWDTV A3, met kloeke heren en best aardige dames, uit krap gewonnen. Het werd dit weekend een memorabele wedstrijd; een titanenstrijd. Na het eerste fluitsignaal heeft de ploeg er lang niet in geloofd. Best heel veel kansen, ze wilden er niet in. Constant tegen een achterstand opboksen, valt niet mee. Met twee reserveheren Gijs en Lucas (B2) en Wies op de bank, kwam Gijs er al vrij snel in. Een heer tegen een dame is tot daar aan toe, maar als vrouw spelen tegen een druistig, zeer beweeglijk male typ, is andere koek. Maar zelfs voor wissel Gijs was het alle hens aan dek. Tussentijds heb ik 'm nog tegen de heer van Julian gezet (die nog druistiger was, Julian was zo blíj, verlost bijna), en had Gijs na afloop zeebenen. Kan niet anders.

Zo halverwege de tweede helft, dacht AWDTV op de lauweren te kunnen rusten. Met twee punten voorsprong en in gedachten nog enkele minuten te gaan (bleek achteraf 10 minuten), dachten zij: deze partij is in tha pocket. Maar waar het door kwam, God knows, de A3 kreeg vleugels. Met inmiddels ook Lucas in de basis, scoorde invalster Wies na een paar misperen met een lepe doorloop de 6-7. AW scoorde in hun aanval niet, er werd buitengewoon goed afgevangen door GG, en ineens kreeg Donna het op haar heupen: 7-7 van afstand. Nou, met een gelijkspelletje mogen we de handen dichtknijpen dacht ik nog, maar hé, nog steeds ving de verdediging goed af en kregen wij nog één aanval: en ja, wat zal ik zeggen, het werd een Kevin Dikje. U weet wel, die legendarische wedstrijd tegen KZ, waar in de allerlaatste seconde de bal in de korf verdween, in ons voordeel. Bij de A3 noemen we dat vanaf nu een Tessa van den Bergje...

Moet zeggen dat KZ toen wel iets sportiever reageerde dan deze tegenstander. Zag half dat hun coach op de scheids afstormde met de frase: ,,Dit kán toch niet...?'' In euforische stemming dacht ik: ,,Jaha, het kan wél. Het is gebeurd!" En om nu zo emotioneel te reageren tijdens de Week van de Scheidsrechters: 't is me wat. Een 'heat-of-the-moment' moment. Ik hoorde de coach bij de stand 5-6 niet protesteren toen zij een goal scoorden (5-7), terwijl het, volgens mij, toch echt snijden was. Nee, eigenlijk nog nooit een coach horen roepen: ,,Schéíds, keur deze goal a.u.b. af, in ons nadeel, want het was toch echt verdedigd..."

Maar jeetje, wat een wedstrijd, zelden zo'n apotheose meegemaakt. Op adrenaline heb ik later op de dag de wedstrijd van de A1 uit kunnen kijken, zeg maar. Wat een eindshot. Everybody was/were unbelievable happy (hè Wies? Geslaagd voor haar Cambridge Engels). Nou ja, everybody? In ieder geval waren (op zieke Jill na) Anouk, Daphne, Donna, Tessa, Maerle, Sydney, Wies, Julian, Wouter, Lucas en Gijs, onze teammanager Wendy en ondergetekende ERBIJ!!! O ja, en de coco...

Normaliter volgt er dan een huldiging. Enkel wil het ironische, dat ik als wedstrijdsecretaresse dien op te geven aan de huldigingscommissie of er bij de ABC nog kampioenen te verwachten zijn. Dat de commissie in plaats van zelf de ceremonie protocollaire te verzorgen, thans een presentje klaarlegt voor de eventuele champs. En dat de coach deze uitreiking vervolgens zelf dient te ondersteunen met een speech, praatje zo u wilt. Zelf stond ik ouderwets nog op standje volgende week, kampioen worden tegen en in Haarlem. Want dan zou je sec als eerste kunnen eindigen in de poule. Nee nee, in de breedtesport is het zo dat wanneer je gedeeld bovenaan staat, je beide kampioen bent. Het doelsaldo is niet van invloed. Je vraagt je wel even af of de betekenis van het woord inflatie bij de korfbalbond bekend is, maarrrr, dankbaar voor de blijde gezichten ga je daar niet over zeuren. Dus ja, daar sta je dan. Gelukkig nog met een mond vol tanden. Maar door de aanwijzing van Maerle in de wind te gooien, te negeren, zo'n mededeling gewoon niet serieus te nemen, schutter je vervolgens  in alle euforie, na vijf wedstrijden: ,,Kampioen? Zijn we kampioen? Écht?''

PS. Tijd en plaats van inhuldiging worden binnenkort aan de ploeg bekendgemaakt.

Kampioen? Zijn we kampioen? Écht?

Door Anita Wijnstok, 24 days ago

GG A3 - AWDTV: 8-7



De A3 is kampioen! Dat u het weet. Na vijf wedstrijden reeds kampioen. Bij wielrennen kun je na één wedstrijd al kampioen zijn. Bij atletiek idem dito. Ja, uh uh, logiesj, het zijn individuele disciplines hoor ik u denken. Bij teamsporten ligt het inderdaad anders. In ieder geval heel anders dan vroegûh. Dan was je pas kampioen na een heel lang veldseizoen. In tweeën opgeknipt vanwege een tussentijdse zaalstrijd. In mei werd pas duidelijk op welke plek je dat seizoen was geëindigd waaraan je in september het jaar ervoor begonnen was. Tegenwoordig is het a different piece of cake. Althans in de breedtesport. Per seizoen kun je dus drie keer kampioen worden.

Kampióóóééénûn!!!! En waarom zou je inderdaad zo lang wachten? Ineens klinkt het uitsmeren mij zo ouderwets in de oren. De breedtesport gaat met z'n tijd mee. Je gaat toch ook niet meer elke week op een aflevering van je favoriete serie zitten wachten? Nee, bingewatchen is the solution! Een autorijbewijs halen in één weekend: ketjang, het kan. De 10 km schaatsen kijken. Ja hoor, wel ooit naar gekeken, maar duh, bóring. Een kwartier lang rondjes draaien, je wordt er heden ten dage tureluurs van. Knállen met die handel, dát willen we. 500 m, 1500 m hooguit. Was vroeger Zandvoort nog echt een uitje, u weet wel, ,,aan Zee, we nemen broodjes en koffie mee...''. Nou, dat is zo passé. We gaan nu, lekker hip, per Jet Plane effe heen en weer naar IJsland, lekker culinair bezig zijn, leren hoe je roggebrøt bakt in een kokende lava-oven in de grond. Onder het genot van een pumpkin spice frappuccino met een wolkje havermelk. Da's pas genietûh...

Afijn, terug naar korfbal. 't Is dat onze Maerle op haar qui-vive is. Als spoiler alert had ze al in de groepsapp gezet dat we kampioen konden worden. Tsssssss. Ik dacht: geintje zeker... of een week in de war. Neem je moeder in de maling schoot even voorbij. Houd u dit even in uw achterhoofd.

Ik neem u eerst mee in het verloop van de wedstrijd. Na een reprimande vanwege een ouder die ik had opgeroepen om als verzorger op de bank plaats te nemen, trapte de coco er helaas niet in, en werd het voor haar letterlijk een snelle ronde terug naar huis. Inmiddels floot de scheids in na een presentje in ontvangst te hebben genomen dat we deze cracks in het algemeen zeer appriciëren (kom ik ook nog op terug). Vandaag spelen we tegen AWDTV A3, met kloeke heren en best aardige dames, uit krap gewonnen. Het werd dit weekend een memorabele wedstrijd; een titanenstrijd. Na het eerste fluitsignaal heeft de ploeg er lang niet in geloofd. Best heel veel kansen, ze wilden er niet in. Constant tegen een achterstand opboksen, valt niet mee. Met twee reserveheren Gijs en Lucas (B2) en Wies op de bank, kwam Gijs er al vrij snel in. Een heer tegen een dame is tot daar aan toe, maar als vrouw spelen tegen een druistig, zeer beweeglijk male typ, is andere koek. Maar zelfs voor wissel Gijs was het alle hens aan dek. Tussentijds heb ik 'm nog tegen de heer van Julian gezet (die nog druistiger was, Julian was zo blíj, verlost bijna), en had Gijs na afloop zeebenen. Kan niet anders.

Zo halverwege de tweede helft, dacht AWDTV op de lauweren te kunnen rusten. Met twee punten voorsprong en in gedachten nog enkele minuten te gaan (bleek achteraf 10 minuten), dachten zij: deze partij is in tha pocket. Maar waar het door kwam, God knows, de A3 kreeg vleugels. Met inmiddels ook Lucas in de basis, scoorde invalster Wies na een paar misperen met een lepe doorloop de 6-7. AW scoorde in hun aanval niet, er werd buitengewoon goed afgevangen door GG, en ineens kreeg Donna het op haar heupen: 7-7 van afstand. Nou, met een gelijkspelletje mogen we de handen dichtknijpen dacht ik nog, maar hé, nog steeds ving de verdediging goed af en kregen wij nog één aanval: en ja, wat zal ik zeggen, het werd een Kevin Dikje. U weet wel, die legendarische wedstrijd tegen KZ, waar in de allerlaatste seconde de bal in de korf verdween, in ons voordeel. Bij de A3 noemen we dat vanaf nu een Tessa van den Bergje...

Moet zeggen dat KZ toen wel iets sportiever reageerde dan deze tegenstander. Zag half dat hun coach op de scheids afstormde met de frase: ,,Dit kán toch niet...?'' In euforische stemming dacht ik: ,,Jaha, het kan wél. Het is gebeurd!" En om nu zo emotioneel te reageren tijdens de Week van de Scheidsrechters: 't is me wat. Een 'heat-of-the-moment' moment. Ik hoorde de coach bij de stand 5-6 niet protesteren toen zij een goal scoorden (5-7), terwijl het, volgens mij, toch echt snijden was. Nee, eigenlijk nog nooit een coach horen roepen: ,,Schéíds, keur deze goal a.u.b. af, in ons nadeel, want het was toch echt verdedigd..."

Maar jeetje, wat een wedstrijd, zelden zo'n apotheose meegemaakt. Op adrenaline heb ik later op de dag de wedstrijd van de A1 uit kunnen kijken, zeg maar. Wat een eindshot. Everybody was/were unbelievable happy (hè Wies? Geslaagd voor haar Cambridge Engels). Nou ja, everybody? In ieder geval waren (op zieke Jill na) Anouk, Daphne, Donna, Tessa, Maerle, Sydney, Wies, Julian, Wouter, Lucas en Gijs, onze teammanager Wendy en ondergetekende ERBIJ!!! O ja, en de coco...

Normaliter volgt er dan een huldiging. Enkel wil het ironische, dat ik als wedstrijdsecretaresse dien op te geven aan de huldigingscommissie of er bij de ABC nog kampioenen te verwachten zijn. Dat de commissie in plaats van zelf de ceremonie protocollaire te verzorgen, thans een presentje klaarlegt voor de eventuele champs. En dat de coach deze uitreiking vervolgens zelf dient te ondersteunen met een speech, praatje zo u wilt. Zelf stond ik ouderwets nog op standje volgende week, kampioen worden tegen en in Haarlem. Want dan zou je sec als eerste kunnen eindigen in de poule. Nee nee, in de breedtesport is het zo dat wanneer je gedeeld bovenaan staat, je beide kampioen bent. Het doelsaldo is niet van invloed. Je vraagt je wel even af of de betekenis van het woord inflatie bij de korfbalbond bekend is, maarrrr, dankbaar voor de blijde gezichten ga je daar niet over zeuren. Dus ja, daar sta je dan. Gelukkig nog met een mond vol tanden. Maar door de aanwijzing van Maerle in de wind te gooien, te negeren, zo'n mededeling gewoon niet serieus te nemen, schutter je vervolgens  in alle euforie, na vijf wedstrijden: ,,Kampioen? Zijn we kampioen? Écht?''

PS. Tijd en plaats van inhuldiging worden binnenkort aan de ploeg bekendgemaakt.