Kale pasta

Iedereen kent ze wel: de sliertjes, de elleboogjes, de pijpjes of de wokkels, met de meest mooie namen als macaroni, spaghetti, tagliatelle, penne of fusilli. Maar nu is er een nieuwe soort bijgekomen: corona… In deze tijd wanneer we de klok een uurtje terug zetten, is het eigenlijk gewoon weer tijd voor de GroenGele culinaire fietstocht, maar dit jaar doen we het, net als alles dit jaar, net even anders. Een culinaire kijk op het hedendaagse korfbal…

‘Stel niet uit tot morgen, wat gij vandaag kunt doen’ een spreuk die nog niet op een tegeltje hangt, maar die ik meermalen uit de mond van mijn schoonmoeder heb gehoord. Ik moet er vaak aan denken in deze tijd.

Want zeg nou zelf. We leefden als korfballers in de ‘gewone’ tijd, toch een leven alsof we in een rijkgevulde, allemaal lekker door elkaar heen slingerende, kleurrijke pasta zaten? Eén groot bord vol met spaghetti of tagliatelle. En bij schaarste in de voorraadkast, gooiden we gewoon gezellig allebei de soorten door elkaar heen het speelveld in. Een enkele keer verward met vermicelli of zelfs mie. Ook gezellig, maar niet altijd een goede combi. Een stevig gevulde pasta met stille smaakmakers, melige tomaten en smeuïge, uitbundige spetters, met pittige gehaktballen of gezonde veggies. Als sprinkle on top een heerlijke, pittige, geraspte kaas. Het was om te smullen! Ik ruik het nog en het roept in mijn geheugen het beeld op van een gezellige, volle kantine, met een lange tafel, waaraan twintig trainingspakkies, hongerig zitten te eten alsof het hun galgenmaal is voor de laatste wedstrijd…

Na heel wat maanden, is de spaghetti inmiddels geheel ontward. Is het allemaal zo krom als macaroni, wringen we ons in bochten als fusilli, zijn sommige dingen zo rechtlijnig als penne en zijn de ballen, het gezond verstand, de smaakmakers en de pittigheid, behoorlijk verdwenen. Het lijkt alsof het korfbal een bord vol kale pasta is geworden.

Het begon allemaal in maart. Opeens was alles over. Het korfbal en het sociale leven lag helemaal stil. Gelukkig kwam er voor de vakantie weer wat leven in de brouwerij. Er mocht weer getraind worden. Het ging beter en zelfs na de zomervakantie, konden we weer ‘een beetje’ normaal doen.

Bij GroenGeel werden alle mogelijkheden aangepakt om iedereen zijn favoriete korfbalsport te laten beoefenen en hun favoriete cluppie GroenGeel te bezoeken. Aangepast, dat wel. En gelukkig in de frisse buitenlucht. Buiten het veld was allang geen sprake meer van spaghetti en stonden we als penne op 1,5 meter afstand, maar met brede blik, naast elkaar langs de lijn. In het veld, slingerde de spaghetti en tagliatelle nog wel soepeltjes om elkaar heen en alle ingrediënten waren weer volop aanwezig voor de aanblik van een pittig en smeuïg potje korfbal. Helaas werd de penne langs de kant, al snel vervangen door het kleinere broertje: er mochten maar een beperkt aantal mensen komen kijken. Eén ouder per kind… je zal er maar vier hebben. Maar achteraf gezien, hadden we toen geen klagen.

Al snel werd het nog krommer. Als macaronietjes mochten alleen begeleiders en chauffeurs de wedstrijd bijwonen. Eigen publiek mocht niet meer komen. Hiermee kwamen we tot de historische gebeurtenis, dat er bij een thuiswedstrijd van GroenGeel, meer toeschouwers waren van de tegenpartij, dan van de eigen vereniging. Maar, de sfeer bleef gezellig en bracht saamhorigheid tussen ‘het publiek’ van beide verenigingen, om ervoor te zorgen dat er uiteindelijk toch een smakelijk gerecht op tafel kon komen. Alle ingrediënten waren tenslotte aanwezig, maar de entourage van een mooi bord, zilveren bestek en een kaarsje op tafel, was verdwenen. Gelukkig konden nog velen meesmullen van het gerecht via de live-stream, die door veel verenigingen in no time georganiseerd werd. Al was het alleen maar, om die ene camera-man, weer een extra vertegenwoordiger van het thuispubliek te laten zijn. Sommige ouders wrongen zich in allerlei bochten alsof ze fusilli waren, door buiten de hekken van het complex via een omweg tóch de wedstrijd te kunnen bekijken.

En nu… na al die veranderingen van pasta-soorten, nu zijn we zover, dat zelfs de ingrediënten niet meer toegevoegd kunnen worden… De pastaslierten zijn definitief ontward, de gehaktballen, veggies, smaakmakers en pittige kazen, zijn van elkaar gescheiden. In kleine groepjes mogen ze nog een klein apperatiefje vormen, maar vooral niet te dicht bij elkaar en vooral ook niet door elkaar heen. En dat nog wel op één klein gebaksbordje, die de sporthal nu lijkt te zijn. Maar het is nu, binnen alle beperkingen die er zijn, voor iedere korfballer van belang om de smaak te behouden. De kleur, de smeuïgheid, de pittigheid.

We moeten eraan geloven, ook deze pasta moeten we proeven en ook dit moeten we gaan zien te waarderen: Corona. Het vraagt in deze tijd veel van ieder van ons in het gewone leven, van de korfballer en van ons als GroenGeler. Het continu aanpassen aan de nieuwe maatregelen, de veranderingen die dit meebrengt, de keuzes en afwegingen die we iedere keer weer voor onszelf en anderen moeten maken. Het is vermoeiend en misschien nog wel vermoeiender dan gewoon een pittig potje korfballen. Maar we zullen ook door deze zure pasta heen moeten bijten. We moeten en gaan het samen doen bij GroenGeel. Een scheutje olijfolie blijft nodig om alles soepel te laten verlopen.

En om daarom is het weer zo goed om te zien en te horen, dat ondanks alles, vandaag zo’n 20-30 smaakmakende vrijwilligers bij GroenGeel aan de slag zijn om, in de frisse buitenlucht, ons complex en groenstrook eromheen, weer tip top in orde te maken voor als de betere tijden weer komen. Binnenin het complex en in sporthal de Spatter, wordt er ook hard gewerkt. Want na de laatste persconferentie, zijn er voor de zoveelste keer dit jaar, weer heel veel mensen achter de schermen bezig geweest met protocollen doorworstelen, vertalen naar de GroenGeel-situatie, afstemmen met de veiligheidsregio, oplossingen en mogelijkheden bedenken en eindeloos puzzelen met mensen, tijden en ruimte. Ze weten desondanks van aanpakken om, misschien wel tegen beter weten in en voor korte duur, de sporthal en het complex ook deze keer weer zodanig in te richten en te organiseren dat de jeugd weer gewoon kan trainen en de anderen aangepast hun conditie kunnen behouden. Een groot compliment en een dikke pluim is hier zeker op zijn plaats!

Met een bord vol Corona-pasta, ga je terug naar de basis. Met korfbal doen we dat nu ook: een bal, een korf en lekker bewegen. Wees blij met wat je hebt en dat het nog kan. Want Corona-pasta kan dan een saai maaltje zijn: we zullen het samen opeten, het is voedzaam en we zullen met z’n allen alle ingrediënten gebruiken die binnen onze mogelijkheden liggen, om het toch lekker te laten smaken. Geniet ervan, zolang het nog kan!

Mariëtte 

Kale pasta

Door Mariëtte Koomen, 33 days ago

Kale pasta

Iedereen kent ze wel: de sliertjes, de elleboogjes, de pijpjes of de wokkels, met de meest mooie namen als macaroni, spaghetti, tagliatelle, penne of fusilli. Maar nu is er een nieuwe soort bijgekomen: corona… In deze tijd wanneer we de klok een uurtje terug zetten, is het eigenlijk gewoon weer tijd voor de GroenGele culinaire fietstocht, maar dit jaar doen we het, net als alles dit jaar, net even anders. Een culinaire kijk op het hedendaagse korfbal…

‘Stel niet uit tot morgen, wat gij vandaag kunt doen’ een spreuk die nog niet op een tegeltje hangt, maar die ik meermalen uit de mond van mijn schoonmoeder heb gehoord. Ik moet er vaak aan denken in deze tijd.

Want zeg nou zelf. We leefden als korfballers in de ‘gewone’ tijd, toch een leven alsof we in een rijkgevulde, allemaal lekker door elkaar heen slingerende, kleurrijke pasta zaten? Eén groot bord vol met spaghetti of tagliatelle. En bij schaarste in de voorraadkast, gooiden we gewoon gezellig allebei de soorten door elkaar heen het speelveld in. Een enkele keer verward met vermicelli of zelfs mie. Ook gezellig, maar niet altijd een goede combi. Een stevig gevulde pasta met stille smaakmakers, melige tomaten en smeuïge, uitbundige spetters, met pittige gehaktballen of gezonde veggies. Als sprinkle on top een heerlijke, pittige, geraspte kaas. Het was om te smullen! Ik ruik het nog en het roept in mijn geheugen het beeld op van een gezellige, volle kantine, met een lange tafel, waaraan twintig trainingspakkies, hongerig zitten te eten alsof het hun galgenmaal is voor de laatste wedstrijd…

Na heel wat maanden, is de spaghetti inmiddels geheel ontward. Is het allemaal zo krom als macaroni, wringen we ons in bochten als fusilli, zijn sommige dingen zo rechtlijnig als penne en zijn de ballen, het gezond verstand, de smaakmakers en de pittigheid, behoorlijk verdwenen. Het lijkt alsof het korfbal een bord vol kale pasta is geworden.

Het begon allemaal in maart. Opeens was alles over. Het korfbal en het sociale leven lag helemaal stil. Gelukkig kwam er voor de vakantie weer wat leven in de brouwerij. Er mocht weer getraind worden. Het ging beter en zelfs na de zomervakantie, konden we weer ‘een beetje’ normaal doen.

Bij GroenGeel werden alle mogelijkheden aangepakt om iedereen zijn favoriete korfbalsport te laten beoefenen en hun favoriete cluppie GroenGeel te bezoeken. Aangepast, dat wel. En gelukkig in de frisse buitenlucht. Buiten het veld was allang geen sprake meer van spaghetti en stonden we als penne op 1,5 meter afstand, maar met brede blik, naast elkaar langs de lijn. In het veld, slingerde de spaghetti en tagliatelle nog wel soepeltjes om elkaar heen en alle ingrediënten waren weer volop aanwezig voor de aanblik van een pittig en smeuïg potje korfbal. Helaas werd de penne langs de kant, al snel vervangen door het kleinere broertje: er mochten maar een beperkt aantal mensen komen kijken. Eén ouder per kind… je zal er maar vier hebben. Maar achteraf gezien, hadden we toen geen klagen.

Al snel werd het nog krommer. Als macaronietjes mochten alleen begeleiders en chauffeurs de wedstrijd bijwonen. Eigen publiek mocht niet meer komen. Hiermee kwamen we tot de historische gebeurtenis, dat er bij een thuiswedstrijd van GroenGeel, meer toeschouwers waren van de tegenpartij, dan van de eigen vereniging. Maar, de sfeer bleef gezellig en bracht saamhorigheid tussen ‘het publiek’ van beide verenigingen, om ervoor te zorgen dat er uiteindelijk toch een smakelijk gerecht op tafel kon komen. Alle ingrediënten waren tenslotte aanwezig, maar de entourage van een mooi bord, zilveren bestek en een kaarsje op tafel, was verdwenen. Gelukkig konden nog velen meesmullen van het gerecht via de live-stream, die door veel verenigingen in no time georganiseerd werd. Al was het alleen maar, om die ene camera-man, weer een extra vertegenwoordiger van het thuispubliek te laten zijn. Sommige ouders wrongen zich in allerlei bochten alsof ze fusilli waren, door buiten de hekken van het complex via een omweg tóch de wedstrijd te kunnen bekijken.

En nu… na al die veranderingen van pasta-soorten, nu zijn we zover, dat zelfs de ingrediënten niet meer toegevoegd kunnen worden… De pastaslierten zijn definitief ontward, de gehaktballen, veggies, smaakmakers en pittige kazen, zijn van elkaar gescheiden. In kleine groepjes mogen ze nog een klein apperatiefje vormen, maar vooral niet te dicht bij elkaar en vooral ook niet door elkaar heen. En dat nog wel op één klein gebaksbordje, die de sporthal nu lijkt te zijn. Maar het is nu, binnen alle beperkingen die er zijn, voor iedere korfballer van belang om de smaak te behouden. De kleur, de smeuïgheid, de pittigheid.

We moeten eraan geloven, ook deze pasta moeten we proeven en ook dit moeten we gaan zien te waarderen: Corona. Het vraagt in deze tijd veel van ieder van ons in het gewone leven, van de korfballer en van ons als GroenGeler. Het continu aanpassen aan de nieuwe maatregelen, de veranderingen die dit meebrengt, de keuzes en afwegingen die we iedere keer weer voor onszelf en anderen moeten maken. Het is vermoeiend en misschien nog wel vermoeiender dan gewoon een pittig potje korfballen. Maar we zullen ook door deze zure pasta heen moeten bijten. We moeten en gaan het samen doen bij GroenGeel. Een scheutje olijfolie blijft nodig om alles soepel te laten verlopen.

En om daarom is het weer zo goed om te zien en te horen, dat ondanks alles, vandaag zo’n 20-30 smaakmakende vrijwilligers bij GroenGeel aan de slag zijn om, in de frisse buitenlucht, ons complex en groenstrook eromheen, weer tip top in orde te maken voor als de betere tijden weer komen. Binnenin het complex en in sporthal de Spatter, wordt er ook hard gewerkt. Want na de laatste persconferentie, zijn er voor de zoveelste keer dit jaar, weer heel veel mensen achter de schermen bezig geweest met protocollen doorworstelen, vertalen naar de GroenGeel-situatie, afstemmen met de veiligheidsregio, oplossingen en mogelijkheden bedenken en eindeloos puzzelen met mensen, tijden en ruimte. Ze weten desondanks van aanpakken om, misschien wel tegen beter weten in en voor korte duur, de sporthal en het complex ook deze keer weer zodanig in te richten en te organiseren dat de jeugd weer gewoon kan trainen en de anderen aangepast hun conditie kunnen behouden. Een groot compliment en een dikke pluim is hier zeker op zijn plaats!

Met een bord vol Corona-pasta, ga je terug naar de basis. Met korfbal doen we dat nu ook: een bal, een korf en lekker bewegen. Wees blij met wat je hebt en dat het nog kan. Want Corona-pasta kan dan een saai maaltje zijn: we zullen het samen opeten, het is voedzaam en we zullen met z’n allen alle ingrediënten gebruiken die binnen onze mogelijkheden liggen, om het toch lekker te laten smaken. Geniet ervan, zolang het nog kan!

Mariëtte