Nu het leven voor de meesten even stilligt, geef ik u vast een gratis tip: pak of download eens een boek. Harry Potter, Anne Frank of Multatuli. Dat je je fantasie weer eens aanspreekt. Of dat de tekst je weer met beide benen op de grond zet. Of dat je nu eens echt gaat ervaren hoe Nederland ooit de baas heeft gespeeld over het huidige Indonesië. Want om nu drie weken lang spelletjes te spelen is ook weer zo wat.


Qua korfbal meld ik u de additionele informatie dat de A3 de laatste twee wedstrijden drie punten heeft behaald (GG A3 - OKV A2 12-9 en Apollo A1 - GG A3 7-7). Waarvan het laatste punt met veel strijd is binnengeharkt. Wendy en Kim kwamen als coaches enigszins aangeslagen terug uit Heerhugowaard vanwege het feit dat ze dachten een korfbalwedstrijd te gaan coachen, maar uiteindelijk beland waren in een soort van rugbyduel. Van Wendy vernomen dat het een wonder is dat er geen gewonden zijn gevallen waarbij ,,het kwaadaardige Apollo-publiek niets schuwde om onze spelers de grond in te duwen’’ (had met deze scheids vast niet gebeurd, (klik hier https://www.ad.nl/voorne-putten/scheidsrechter-marcello-is-het-commentaar-beu-en-post-een-hilarisch-filmpje-scheidsrechterrrrr~ad6bc1db/). Ik durf het bijna niet te vertellen, maar ook dit team bestond uit meer boys dan girls. Hoezo? Hebben de motorangels misschien een andere hobby gevonden vanwege het ‘lieflijke’ karakter? De coaches waren trots op het team, na het bevel in de rust om vast te houden aan het eigen spel.


En de trots leidt naar het rugby. Een nationale sport. Vooral in Engeland, Frankrijk en Nieuw-Zeeland zeer populair. Ik denk dan gelijk aan die traditionele , ceremoniële Maori-dans, de HAKA, die de rugbyers van Nieuw-Zeeland (en Samoa en Fiji) uitdragen. Het uiterlijk vertoon, de synchroniteit en de oerkreten zijn de elementen die ‘t ‘m doen. Dat deze dans bedoeld is om de goden op te roepen, maakt menige ontkerkelijkte aanschouwer geen lor uit. Práchtig, dit uiterlijke vertoon van nationale trots.


En de trots leidt naar andere nationale sporten. Neem American Football, in Nederland nooit van de grond gekomen zoals in de United States, waar de Super Bowl natuurlijk de apotheose is van het NFL-seizoen. Waar tot Colin Kaepernick enkel artiesten van naam optraden. Denk in de trant van Beyoncé, Bruno Mars, Michael Jackson en Madonna (sinds Songfestival hoe dan?).
Neem het cricket in India. Een van de snelst groeiende industrieën van het land, neem tafeltennis in China, in plaats van een bijtring in de box krijg je een pingpongbatje in je knuist. De sport telt rond de 200 miljoen amateurtafeltennissers. Neem judo in Japan, de bevolking is nog steeds ziek wanneer de datum 23 oktober 1964 te berde wordt gebracht. Anton Geesink. Ziek van bewondering, dat ook.
Trots zijn ze in Mongolië op hun worstelaars. En neem menig Afrikaans land, waarbij de betere hardlopers gebruikmaken van hun talent om de armoede te ontlopen en lopen op zuurstokroze gympies. En nu de olieprijs slinkt denk ik aan Turkije en Bulgarije en aan olieworstelaars. En buiten dat ze op de Filipijnen drugsbazen en -gebruikers doodschieten, beoefenen ze daar al eeuwenlang de krijgskunst Eskrima oftewel Kali/Arnis. In Ierland overstijgt hurling (de snelste balsport ter wereld) samen met Gaelic football het voetbal in aantallen toeschouwers. En wanneer je als beveiliger zomaar in kunt vallen als keeper tijdens een NHL-ijshockeywedstrijd in Canada, ben je in dat land meteen BAAS. En Argentinië is in één sport de beste van de wereld: polo. Niet voor elke Argentijn weggelegd, maar de Catedral del Polo in Buenos Aires is vaak tot de nok toe gevuld met 45.000 toeschouwers. Trots zijn al deze landen op hun nationale sport. En last but not least kan ik natuurlijk niet heen om (ook al wil de KNKV ons anders doen geloven) onze nationale sport: KORFBAL. U weet wel, dat wanneer deze sport op een feestje te berde wordt gebracht, het enige wat de leek kan uitkramen: Oooo jaaaa, gemengd douchen...!!!


Waarom koesteren en omarmen zulk soorts landen hun nationale sport wél, en schiet elke niet-korfballende Nederlander bij de naam korfbal in een schampere kramp? Is het schaamte? Is het onwetendheid? Onbegrip? Dat je vervolgens weet dat je de leuk bedoelde standaardgrapjes op zeker moet ondergaan ((jongens, jullie weten wel welke flauwe opmerkingen ik bedoel, begint met een h en eindigt op een o, die vooral de pseudomacho bezigt, terwijl jijzelf natuurlijk de echte macho bent). Zelf ben ik een keer in de pen geklommen, omdat Jantje Lammers, die voormalige autocoureur, weer zo’n flauwe, makkelijke grap maakte tijdens Pauw, en ik daar zo klaar mee was, dat-ie daar in een e-mail zijn excuus voor aanbood. Maar ja, het leed was alweer geschied. En neem Johan Derksen, die man die zijn mening telkens op een gouden weegschaal legt, die eens heeft gezegd dat wanneer je korfbalde, je onterft moest worden. Hahaha, wat een goeie grap van dit meneertje. Lig inmiddels alweer gevouwen van deze dijenkletser. Of denkt hij misschien dat het net als schermen een elitesport is?


Hoe komt het toch dat de goegemeente niet trots is op de prachtige sport korfbal? Ik snap dat korfbal voor de niet-korfballer niet zo aantrekkelijk is om naar te kijken. Je mag niet lopen met de bal, je mag de helft van de spelers in een vak niet verdedigen, er staan mensen voor je neus met hun armen te zwaaien, de ene keer is het verdedigd, de andere keer een goal. Het gemengde karakter speelt een rol: hoezo samen sporten? De sport is zo goed als onzichtbaar in de media. Enkel de League-finale wordt rechtstreeks uitgezonden, zodat je er vooral geen affectie mee kan krijgen als objectieve Studio Sportkijker. Weet u de reden?


Maar goed, ik snap wel meer dingen niet. Ineens zijn onder andere zorgmedewerkers, onderwijzers, alfahulpen, boeren, politie en vakkenvullers de helden van de dag. Voor deze, volgens Rutte altijd, hardwerkende sectoren wordt de laatste dagen voortdurend geapplaudisseerd. (Het geldt dus niet voor diegene die weleens de kantjes ervan af loopt!) Zal dat uit eigenbelang zijn of uit gemeende trots? Een contradictio in terminis borrelt omhoog in mijn bescheiden brein: waarom verdienen deze mensen op een enkeling na zo’n schijtloon? Iets meer waardering mag wat mij betreft. Vooral nu er blijkbaar (gelukkig) miljarden op de plank liggen. Deze vitale beroepsgroepen zijn natuurlijk altijd helden, 24/7, het hele jaar door. Ook zonder corona.

Het boek, de trots en de held

Door Anita Wijnstok, 2 months ago

Nu het leven voor de meesten even stilligt, geef ik u vast een gratis tip: pak of download eens een boek. Harry Potter, Anne Frank of Multatuli. Dat je je fantasie weer eens aanspreekt. Of dat de tekst je weer met beide benen op de grond zet. Of dat je nu eens echt gaat ervaren hoe Nederland ooit de baas heeft gespeeld over het huidige Indonesië. Want om nu drie weken lang spelletjes te spelen is ook weer zo wat.


Qua korfbal meld ik u de additionele informatie dat de A3 de laatste twee wedstrijden drie punten heeft behaald (GG A3 - OKV A2 12-9 en Apollo A1 - GG A3 7-7). Waarvan het laatste punt met veel strijd is binnengeharkt. Wendy en Kim kwamen als coaches enigszins aangeslagen terug uit Heerhugowaard vanwege het feit dat ze dachten een korfbalwedstrijd te gaan coachen, maar uiteindelijk beland waren in een soort van rugbyduel. Van Wendy vernomen dat het een wonder is dat er geen gewonden zijn gevallen waarbij ,,het kwaadaardige Apollo-publiek niets schuwde om onze spelers de grond in te duwen’’ (had met deze scheids vast niet gebeurd, (klik hier https://www.ad.nl/voorne-putten/scheidsrechter-marcello-is-het-commentaar-beu-en-post-een-hilarisch-filmpje-scheidsrechterrrrr~ad6bc1db/). Ik durf het bijna niet te vertellen, maar ook dit team bestond uit meer boys dan girls. Hoezo? Hebben de motorangels misschien een andere hobby gevonden vanwege het ‘lieflijke’ karakter? De coaches waren trots op het team, na het bevel in de rust om vast te houden aan het eigen spel.


En de trots leidt naar het rugby. Een nationale sport. Vooral in Engeland, Frankrijk en Nieuw-Zeeland zeer populair. Ik denk dan gelijk aan die traditionele , ceremoniële Maori-dans, de HAKA, die de rugbyers van Nieuw-Zeeland (en Samoa en Fiji) uitdragen. Het uiterlijk vertoon, de synchroniteit en de oerkreten zijn de elementen die ‘t ‘m doen. Dat deze dans bedoeld is om de goden op te roepen, maakt menige ontkerkelijkte aanschouwer geen lor uit. Práchtig, dit uiterlijke vertoon van nationale trots.


En de trots leidt naar andere nationale sporten. Neem American Football, in Nederland nooit van de grond gekomen zoals in de United States, waar de Super Bowl natuurlijk de apotheose is van het NFL-seizoen. Waar tot Colin Kaepernick enkel artiesten van naam optraden. Denk in de trant van Beyoncé, Bruno Mars, Michael Jackson en Madonna (sinds Songfestival hoe dan?).
Neem het cricket in India. Een van de snelst groeiende industrieën van het land, neem tafeltennis in China, in plaats van een bijtring in de box krijg je een pingpongbatje in je knuist. De sport telt rond de 200 miljoen amateurtafeltennissers. Neem judo in Japan, de bevolking is nog steeds ziek wanneer de datum 23 oktober 1964 te berde wordt gebracht. Anton Geesink. Ziek van bewondering, dat ook.
Trots zijn ze in Mongolië op hun worstelaars. En neem menig Afrikaans land, waarbij de betere hardlopers gebruikmaken van hun talent om de armoede te ontlopen en lopen op zuurstokroze gympies. En nu de olieprijs slinkt denk ik aan Turkije en Bulgarije en aan olieworstelaars. En buiten dat ze op de Filipijnen drugsbazen en -gebruikers doodschieten, beoefenen ze daar al eeuwenlang de krijgskunst Eskrima oftewel Kali/Arnis. In Ierland overstijgt hurling (de snelste balsport ter wereld) samen met Gaelic football het voetbal in aantallen toeschouwers. En wanneer je als beveiliger zomaar in kunt vallen als keeper tijdens een NHL-ijshockeywedstrijd in Canada, ben je in dat land meteen BAAS. En Argentinië is in één sport de beste van de wereld: polo. Niet voor elke Argentijn weggelegd, maar de Catedral del Polo in Buenos Aires is vaak tot de nok toe gevuld met 45.000 toeschouwers. Trots zijn al deze landen op hun nationale sport. En last but not least kan ik natuurlijk niet heen om (ook al wil de KNKV ons anders doen geloven) onze nationale sport: KORFBAL. U weet wel, dat wanneer deze sport op een feestje te berde wordt gebracht, het enige wat de leek kan uitkramen: Oooo jaaaa, gemengd douchen...!!!


Waarom koesteren en omarmen zulk soorts landen hun nationale sport wél, en schiet elke niet-korfballende Nederlander bij de naam korfbal in een schampere kramp? Is het schaamte? Is het onwetendheid? Onbegrip? Dat je vervolgens weet dat je de leuk bedoelde standaardgrapjes op zeker moet ondergaan ((jongens, jullie weten wel welke flauwe opmerkingen ik bedoel, begint met een h en eindigt op een o, die vooral de pseudomacho bezigt, terwijl jijzelf natuurlijk de echte macho bent). Zelf ben ik een keer in de pen geklommen, omdat Jantje Lammers, die voormalige autocoureur, weer zo’n flauwe, makkelijke grap maakte tijdens Pauw, en ik daar zo klaar mee was, dat-ie daar in een e-mail zijn excuus voor aanbood. Maar ja, het leed was alweer geschied. En neem Johan Derksen, die man die zijn mening telkens op een gouden weegschaal legt, die eens heeft gezegd dat wanneer je korfbalde, je onterft moest worden. Hahaha, wat een goeie grap van dit meneertje. Lig inmiddels alweer gevouwen van deze dijenkletser. Of denkt hij misschien dat het net als schermen een elitesport is?


Hoe komt het toch dat de goegemeente niet trots is op de prachtige sport korfbal? Ik snap dat korfbal voor de niet-korfballer niet zo aantrekkelijk is om naar te kijken. Je mag niet lopen met de bal, je mag de helft van de spelers in een vak niet verdedigen, er staan mensen voor je neus met hun armen te zwaaien, de ene keer is het verdedigd, de andere keer een goal. Het gemengde karakter speelt een rol: hoezo samen sporten? De sport is zo goed als onzichtbaar in de media. Enkel de League-finale wordt rechtstreeks uitgezonden, zodat je er vooral geen affectie mee kan krijgen als objectieve Studio Sportkijker. Weet u de reden?


Maar goed, ik snap wel meer dingen niet. Ineens zijn onder andere zorgmedewerkers, onderwijzers, alfahulpen, boeren, politie en vakkenvullers de helden van de dag. Voor deze, volgens Rutte altijd, hardwerkende sectoren wordt de laatste dagen voortdurend geapplaudisseerd. (Het geldt dus niet voor diegene die weleens de kantjes ervan af loopt!) Zal dat uit eigenbelang zijn of uit gemeende trots? Een contradictio in terminis borrelt omhoog in mijn bescheiden brein: waarom verdienen deze mensen op een enkeling na zo’n schijtloon? Iets meer waardering mag wat mij betreft. Vooral nu er blijkbaar (gelukkig) miljarden op de plank liggen. Deze vitale beroepsgroepen zijn natuurlijk altijd helden, 24/7, het hele jaar door. Ook zonder corona.