Valt het u ook op dat tijdens een gesprek, er soms woorden zijn die de ander heel vaak gebruikt? Vaak achteraan de zin. Stopwoorden noemen we dat. Of stopzinnetjes. Wanneer te vaak gebruikt, te pas en te onpas, blijkt de betekenis ervan ineens inhoudsloos. Zoals het woord eigenlijk bijvoorbeeld. Of zeg maar. Of dusss. U heeft er zelf waarschijnlijk ook wel een paar. K#t of f#cking bijvoorbeeld. Taalqueen Paulien Cornellisse schrijft overigens heerlijke boekjes als het gaat om taalissues. Zeg maar. Wat ik me laatst afvroeg: welke invalshoek zou zij eigenlijk gebruiken als het gaat om een woord als notulen, dat door iedereen onopzettelijk anders wordt uitgesproken. Is het nótulen, notúlen of toch notulle...?

Terug naar de stoplap. Natuurlijk heeft elke tijdspanne haar eigen stopwoordjes, dusss. Wanneer u gaat letten op het eigen taalgebruik, valt het u weet ik zeker zelf ook op dat u zulke zinsfrasen eigenlijk ook gebruikt in uw vocabulaire, zeg maar. Waren het vroegûh woordjes als wreed of besef? Duhh is ook een vaak gebruikte, en bizarrr. Uit de voetballerij kennen we hi ha hondel#l en pánnekoek. Of is het eigenlijk pannekóék? Mijn favoriete stoplap is heden ten dage mij nie bellûh.... Dusss...

Bij aanvang training, heb ik, zeg maar, na vijf minuten al menig geslachtsdeel voor de kiezen. De ene vagina na de andere punani passeert de revue. Na dit seizoen wordt dat cashen geblazen, want voor elke k#t dient er 50 eurocent te worden afgetikt. Stiekem vind ik dat natuurlijk eigenlijk weer f#cking vet. Zo heeft eenieder dusss zijn of haar eigen verdienmodel.

En heeft u zich, zeg maar, ook zo geërgerd aan al die lui die sinds de coronapandemie klagen dat ze in hun vrijheid beperkt worden, of nog zijn eigenlijk? Al die gasten die geen privileges meer hadden en gedoemd waren vooral te wandelen. Dus geen bioscoopje, etentje, museumbezoekje of festivalletje... huilie huilie. Er is tenslotte al een tijdje voor gewaarschuwd: deze generatie krijgt het eigenlijk gewoon slechter dan hun ouders. Natuurlijk niet alle jeugd, maar ik voorzie toch een soort terugkeer van het feodale stelsel. Waar is het toch misgegaan? Altijd maar die oorlogen. Die ongelijkheid. Dat racisme en ga zo maar door. We zijn ook met veel te veel mensen. Hoor ik nooit iemand over. 14 jaar wachten op een sociale huurwoning. Ik denk eigenlijk gelijk aan die moeder Carla en zoon Frank van der Putten (ja, oude doos, Koot en Bie, een tiny house avant la lettre, zie hier). En laten we het ook over plastic hebben? Weet u een oplossing? Ik voel me nu bij elk doorzichtig verpakkinkje dat in de prullenbak verdwijnt toch schuldig. En terecht, denk ik. In relatief een paar jaar tijd is de wereld naar de gallemiezen geholpen. Met z'n allen willen we vooral heel veel, maar geven ho maar. Zelfs de GroenLinkser woonachtig op IJburg protesteert tegen de komst van windmolens. Hopelijk bloeit er in die jeugdige hoofden toch iets moois, dat de aarde weer ff vooruitkan zeg maar.

Buiten iedereen die getroffen is door covid-19 in het algemeen, heb ik vooral wel te doen met de adolescente scholier in het bijzonder. Die een heel andere invulling voor ogen heeft als het gaat over contact maken met zeg maar je leeftijdsgenoot in opgewonden toestand. Huidhonger 2.0. 

Kunt u het zich nog herinneren, dat er ineens zo'n langzame plaat werd gedraaid, het knipperende discolicht werd gedimpt, om vervolgens aan het slijpen te beginnen? F#cking spannend allemaal, zeg maar. 

In coronatijd is mijn zinstopper: 'Pak een boek'. Ontzettend ouderwets natuurlijk, niet meer van deze tijd zeg maar, maar wel een goede tip, denk ik, eigenlijk. En ook nog geheel gratis (de tip dan, hè, niet het bibliotheekabonnement). Constructiever dan ruzie maken lijkt me. Hoorde ik nou laatst dat de boekenlijsten op scholen een functie elders hebben? Weggesensibiliseerd? K#T! Al leest de scholier twee boeken van de tien (de andere acht uiteraard via uitreksels), is dat al winst, dusss. Wat zo heerlijk is aan een boek, is dat de fantasie geprikkeld wordt, de woordenschat uitgebreid en de kennis vergroot. Wat schetste onlangs mijn verbazing? Zelfs op het nachtkastje van mijn dochter zag ik laatst een boek liggen. Een vrij dunne, dat wel, geheel uit zichzelf geconfisqueerd uit de boekenkast, met verhalen van Louis Couperus. What the f#ck? Een schrijver, geboren in 1863. U weet wel, van titels als Eline Vere en De stille kracht (God, herinnert u zich ook nog die verfilmscène met een naakte Pleuni Touw?) ,,Ja, ik moet er gewoon om lachen hoe het geschreven is", zei ze enigszins verwonderd.

Leest u zelf wel eens een boek, via papier of digitaal? Laatst Quarantaine van G.L. Durlacher gelezen. Vader van Jessica, ja. Toepasselijke titel leek mij. Roman(netje) over zijn ervaringen opgedaan tijdens vooral WO II, maar ook daarna. Subtiel geschreven. Je fantasie gebruiken is niet nodig, zeg maar. Eigenlijk een aanrader voor iedereen die moeite heeft met (de huidige) beperkingen. Maar u zou ook kunnen denken aan de biografie van voetballer Wim Kieft, hoor. Of aan Lale Gül. Ik noem maar een dwarsstraat. Desnoods Asterix & Obelix. Het gaat om het lezen an sich, zeg maar.

En verdulleme, wederom geen verslag van een wedstrijd van de A3. Helaas. U weet inmiddels, externe factoren, beyond our control zeg maar. Natuurlijk zou ook ik eigenlijk het liefst gewag maken van het feit dat de kids voor de second time kampioen zouden kunnen zijn geworden. Zwaar k#t, ik hoor het ze zo zeggen. Gelukkig zit er nog een uitje klimpark in het 'vergiet'. Tegelijkertijd is dit mijn laatste stukje via dit podium. Pak mijn studie Nederlands op, en probeer zo de leeslijst weer op de agenda te krijgen.

Het gaat u allen goed, vooral de kids ga ik f#cking missen. Lieve Anouk, Daphne, Donna, Jill, Julian, Maerle, Sydney, Tessa, Wies, Wouter: een seizoen om nooit te vergeten en nooit te herhalen. Eigenlijk, zeg maar, dusss...

Eigenlijk, zeg maar, dusss...

Door Anita Wijnstok, 44 days ago

Valt het u ook op dat tijdens een gesprek, er soms woorden zijn die de ander heel vaak gebruikt? Vaak achteraan de zin. Stopwoorden noemen we dat. Of stopzinnetjes. Wanneer te vaak gebruikt, te pas en te onpas, blijkt de betekenis ervan ineens inhoudsloos. Zoals het woord eigenlijk bijvoorbeeld. Of zeg maar. Of dusss. U heeft er zelf waarschijnlijk ook wel een paar. K#t of f#cking bijvoorbeeld. Taalqueen Paulien Cornellisse schrijft overigens heerlijke boekjes als het gaat om taalissues. Zeg maar. Wat ik me laatst afvroeg: welke invalshoek zou zij eigenlijk gebruiken als het gaat om een woord als notulen, dat door iedereen onopzettelijk anders wordt uitgesproken. Is het nótulen, notúlen of toch notulle...?

Terug naar de stoplap. Natuurlijk heeft elke tijdspanne haar eigen stopwoordjes, dusss. Wanneer u gaat letten op het eigen taalgebruik, valt het u weet ik zeker zelf ook op dat u zulke zinsfrasen eigenlijk ook gebruikt in uw vocabulaire, zeg maar. Waren het vroegûh woordjes als wreed of besef? Duhh is ook een vaak gebruikte, en bizarrr. Uit de voetballerij kennen we hi ha hondel#l en pánnekoek. Of is het eigenlijk pannekóék? Mijn favoriete stoplap is heden ten dage mij nie bellûh.... Dusss...

Bij aanvang training, heb ik, zeg maar, na vijf minuten al menig geslachtsdeel voor de kiezen. De ene vagina na de andere punani passeert de revue. Na dit seizoen wordt dat cashen geblazen, want voor elke k#t dient er 50 eurocent te worden afgetikt. Stiekem vind ik dat natuurlijk eigenlijk weer f#cking vet. Zo heeft eenieder dusss zijn of haar eigen verdienmodel.

En heeft u zich, zeg maar, ook zo geërgerd aan al die lui die sinds de coronapandemie klagen dat ze in hun vrijheid beperkt worden, of nog zijn eigenlijk? Al die gasten die geen privileges meer hadden en gedoemd waren vooral te wandelen. Dus geen bioscoopje, etentje, museumbezoekje of festivalletje... huilie huilie. Er is tenslotte al een tijdje voor gewaarschuwd: deze generatie krijgt het eigenlijk gewoon slechter dan hun ouders. Natuurlijk niet alle jeugd, maar ik voorzie toch een soort terugkeer van het feodale stelsel. Waar is het toch misgegaan? Altijd maar die oorlogen. Die ongelijkheid. Dat racisme en ga zo maar door. We zijn ook met veel te veel mensen. Hoor ik nooit iemand over. 14 jaar wachten op een sociale huurwoning. Ik denk eigenlijk gelijk aan die moeder Carla en zoon Frank van der Putten (ja, oude doos, Koot en Bie, een tiny house avant la lettre, zie hier). En laten we het ook over plastic hebben? Weet u een oplossing? Ik voel me nu bij elk doorzichtig verpakkinkje dat in de prullenbak verdwijnt toch schuldig. En terecht, denk ik. In relatief een paar jaar tijd is de wereld naar de gallemiezen geholpen. Met z'n allen willen we vooral heel veel, maar geven ho maar. Zelfs de GroenLinkser woonachtig op IJburg protesteert tegen de komst van windmolens. Hopelijk bloeit er in die jeugdige hoofden toch iets moois, dat de aarde weer ff vooruitkan zeg maar.

Buiten iedereen die getroffen is door covid-19 in het algemeen, heb ik vooral wel te doen met de adolescente scholier in het bijzonder. Die een heel andere invulling voor ogen heeft als het gaat over contact maken met zeg maar je leeftijdsgenoot in opgewonden toestand. Huidhonger 2.0. 

Kunt u het zich nog herinneren, dat er ineens zo'n langzame plaat werd gedraaid, het knipperende discolicht werd gedimpt, om vervolgens aan het slijpen te beginnen? F#cking spannend allemaal, zeg maar. 

In coronatijd is mijn zinstopper: 'Pak een boek'. Ontzettend ouderwets natuurlijk, niet meer van deze tijd zeg maar, maar wel een goede tip, denk ik, eigenlijk. En ook nog geheel gratis (de tip dan, hè, niet het bibliotheekabonnement). Constructiever dan ruzie maken lijkt me. Hoorde ik nou laatst dat de boekenlijsten op scholen een functie elders hebben? Weggesensibiliseerd? K#T! Al leest de scholier twee boeken van de tien (de andere acht uiteraard via uitreksels), is dat al winst, dusss. Wat zo heerlijk is aan een boek, is dat de fantasie geprikkeld wordt, de woordenschat uitgebreid en de kennis vergroot. Wat schetste onlangs mijn verbazing? Zelfs op het nachtkastje van mijn dochter zag ik laatst een boek liggen. Een vrij dunne, dat wel, geheel uit zichzelf geconfisqueerd uit de boekenkast, met verhalen van Louis Couperus. What the f#ck? Een schrijver, geboren in 1863. U weet wel, van titels als Eline Vere en De stille kracht (God, herinnert u zich ook nog die verfilmscène met een naakte Pleuni Touw?) ,,Ja, ik moet er gewoon om lachen hoe het geschreven is", zei ze enigszins verwonderd.

Leest u zelf wel eens een boek, via papier of digitaal? Laatst Quarantaine van G.L. Durlacher gelezen. Vader van Jessica, ja. Toepasselijke titel leek mij. Roman(netje) over zijn ervaringen opgedaan tijdens vooral WO II, maar ook daarna. Subtiel geschreven. Je fantasie gebruiken is niet nodig, zeg maar. Eigenlijk een aanrader voor iedereen die moeite heeft met (de huidige) beperkingen. Maar u zou ook kunnen denken aan de biografie van voetballer Wim Kieft, hoor. Of aan Lale Gül. Ik noem maar een dwarsstraat. Desnoods Asterix & Obelix. Het gaat om het lezen an sich, zeg maar.

En verdulleme, wederom geen verslag van een wedstrijd van de A3. Helaas. U weet inmiddels, externe factoren, beyond our control zeg maar. Natuurlijk zou ook ik eigenlijk het liefst gewag maken van het feit dat de kids voor de second time kampioen zouden kunnen zijn geworden. Zwaar k#t, ik hoor het ze zo zeggen. Gelukkig zit er nog een uitje klimpark in het 'vergiet'. Tegelijkertijd is dit mijn laatste stukje via dit podium. Pak mijn studie Nederlands op, en probeer zo de leeslijst weer op de agenda te krijgen.

Het gaat u allen goed, vooral de kids ga ik f#cking missen. Lieve Anouk, Daphne, Donna, Jill, Julian, Maerle, Sydney, Tessa, Wies, Wouter: een seizoen om nooit te vergeten en nooit te herhalen. Eigenlijk, zeg maar, dusss...