Haarlem A2 - Groen Geel A3: 5-4


Op de foto v.l.n.r. achterste rij Lucas, Lasse, Maerle, Sydney, Jill, Tessa, Wies, Julian en Wouter. Voorgrond Donna, Anita en Anouk. Daphne, Gijs en teammanager Wendy ontbreken.


In de hozende regen werkten de spelers van de A3 hun laatste wedstrijd af deze veldperiode. Zo'n treurige semi-kampioenswedstrijd heb ik zelden meegemaakt. Even bij het begin beginnen. Gearriveerd in Haarlem konden we gelukkig even in de kantine terecht, de kampioenen konden zich even omkleden op weg naar buiten, waar de hemel duidelijk in een depressieve bui verkeerde. Eenmaal buiten zaten onze altijd goedlachse en relaxte reserves Lasse en Lucas inmiddels op twee opklapstoeltjes hun trainingspakken UIT te trekken (het goot inmiddels pijpenstelen) en hielden zij hun spieren op deze manier lekker warm. Op de overige stoeltjes zaten vervolgens de rijders, al kijkend naar hun kroost verscholen onder een parapluutje, en speelster Jill, met een jas over het hoofd. De gehele wedstrijd was het nat. Zeer nat. Overall was Haarlem A2 uiteindelijk de betere partij en heeft dan ook terecht gewonnen: 5-4. Er was echter één moment in de wedstrijd dat toch wel als discutabel bestempeld kan worden wat mij betreft: na een schot van Tessa (vorige week winnende goal!), werd de paal door de tegenstander omver gelopen. Niet een beetje. De korf tipte nog net de grond niet aan. En dan verwacht je toch een stip. U voelt 'm al aankomen: geen denken aan. Althans, zo dacht de scheids erover. De bal zou er toch niet zijn ingegaan. En tja, meteen schoot het wel even door het hoofd om deze strategie in de zaal te gaan gebruiken. Als advies aan de spelers mee te geven om de paal een flinke oplawaai te geven elke keer wanneer de bal in het verdedigende vak omhooggegooid wordt. Soms zag ik het in leaguewedstrijden ook al, ff met je been tegen de paal aanschuren zodat de bal er net weer uitfloept. Onder het mom van per ongeluk. Jaja. 't Is natuurlijk geen goed voorbeeld wat je geeft, maar zo houd je de tegenstander wel op nul. Na de wedstrijd heb ik toch even gevraagd hoe dat nou zat: ,,Omdat de bal geen schijn van kans had om überhaupt in de korf te verdwijnen, liet ik doorspelen. Kijkt u het maar terug." Aldus de scheids. Van Aurora. Uit Haarlem. Gelukkig hebben we de beelden nog.


Genoeg over de scheids, hand in eigen boezem, genoeg kansen wederom, maar het leek net of er constant een medicine bal de lucht in werd gegooid. U weet wel, zo'n heel zware bal die je gebruikt om de spiertjes wat op te pompen. We konden na de wedstrijd gelukkig wederom in de kantine terecht, en ontvingen de kids hun welverdiende gouden medaille, een sapje met bubbels en een zak snoep, prima geregeld door de huldigingscommissie, en reden we ondanks het verlies toch met een grote smile terug naar Wormer. En zijn we klaar voor het zaalseizoen. Wederom DTS in de poule. Enkhuizen. U weet wel, dat team vorig seizoen met al die kerels.


Ik zou het verslag zo kunnen laten, eens lekker kort. Maar tja, in coronatijd heeft u best wat leestijd over, toch? (Las van de week wel dat onder de jeugd analfabetisme de kop opsteekt.) Afijn, terug reden we na een onoplettendheid van de rijder even om, foute afslag. Ken beuren. Snel waren we na een gedurfde U-turn weer goed op de weg terug en stonden we binnen 10 minuten op de GG-parkeerplaats aan de De Drie Morgen. Ik ga nu even doorborduren op de verkeerde afslag. Want tjonge jonge, de volgende dag bleek dat het parkeren van onze auto nog een hele toer bleek.

'Dichtbij, duurzaam en goedkoop'. Daar adverteert Utrecht thans mee via goedopweg.nl als het gaat om reizen naar de binnenstad. Mijn dochter en ikzelf zouden een middagje Utrecht doen. Normaal zetten we de auto in de parkeergarage in de binnenstad, kost wat, dus dachten we nu: laten we de auto bij zo'n P+R zetten net buiten het centrum. Lekker dichtbij, lekker duurzaam en lekker goedkoop. Werkt in Amsterdam ook prima. Voor een eurootje parkeren we de auto vaak in Noord. Maar wat ons gisteren toch overkwam. De middag begon al met een 'foute afslag' (ineens bleek de aanwijzing P+R op het verkeersbord verdwenen). Na een grote lus kwamen we op onze tussenbestemming aan: P+R Leidsche Rijn. Net nieuw. We hebben het geweten. De instructie bij de apparaten voor een kaartje om in de binnenstad terecht te komen liet al te wensen over. We hebben er 20 minuten gestaan. De medeparkeerders om ons heen begrepen er ook geen jota van. Bij twee of meer personen kunt u beter een U-OV-kaartje kopen lazen wij. Oké. We zijn met twee, dus een U-OV-kaartje. Vervolgens mag je zelf een gokje wagen hoeveel zones de binnenstad telt, want het staat nergens vermeld. We kiezen natuurlijk de minste zones, zo gierig zijn we wel. Op naar de bussen. Die stonden achter een paar nieuwe studentenflats onder een overigens prachtige overkapping vijf minuten verderop. Voor een bord richting bussen was het geld op, denk ik. Halverwege vertelde een student nog dat hij vorige keer in uiterst dronken toestand ook zo heel lang heeft gezocht naar de bus. Maar hèhè, eindelijk gearriveerd bij de halte. Na een kwartier wachten reed bus 73 voor, stapten we in en ja hoor, kaartje voor het vizier en tjakka, een rood kruis. Hè? Toch te weinig zones blijkbaar. Dochter schreeuwt naar chauffeur dat we net de kaartjes gekocht hebben. Die vervolgens vanuit zijn met lint afgeschermde coronaplek ons druilerig aankijkt, geen sjoege geeft, waaruit wij opmaken dat we kunnen gaan zitten. Kijken we vervolgens op het kaartje of daar wellicht iets op staat inzake het rode kruis, lezen we dat-ie maar 60 minuten geldig is. Uh?

We laten ons niet uit het veld slaan, zoeken gezellig de brandhaard op zeg maar, koffietje, Bijenkorf, grachtjes, en komen de middag door. Dan terug. Bus 73. Zie ik ineens Neude staan. Wat ik enkel van Monopoly ken. Zitten we in een bus de verkeerde richting op. Dussss. Uitstappen geblazen. Staan we gewoon weer op de halte vlak bij de Bijenkorf. Waar we een uur geleden ook waren. Schiet lekker op zo. Terug op de P+R bleek dat onze parkeerkaart plus gebruikte ov niet de korting gaf waarop gerekend was: we betaalden gewoon de hoofdprijs. Dat ontbrak er nog maar aan. Goed op weg? Dacht het ff niet. Duidelijk een gevalletje Wet van Murphy!

Conclusie: zulk ontmoedigingsbeleid, door ons een rad voor ogen te draaien met de slogan 'dichtbij, duurzaam en goedkoop reizen', zorgt ervoor dat we volgende keer weer lekker in de binnenstad parkeren. Gewoon zonder 'foute afslagen'. Parkeergarage Kop van Lombok kost gewoon €2,86 per uur.

Om niet in mineur te eindigen, deel ik dit filmpje om in vrolijkheid af te sluiten. Want na dit wat zeurderige verslag en na alle corona-ellende, die waarschijnlijk nog lang aan zal houden, laten we de moed niet zakken. En voordat u denkt dat dit tafereel zich in Utreg afspeelt, nee, deze Fred Astaire in disguished danst zich lekker soepel een slag in de rondte in onze hofstad Den Haag. Klik hier.

Depressieve bui, omvallende paal en foute afslag

Door Anita Wijnstok, 16 days ago

Haarlem A2 - Groen Geel A3: 5-4


Op de foto v.l.n.r. achterste rij Lucas, Lasse, Maerle, Sydney, Jill, Tessa, Wies, Julian en Wouter. Voorgrond Donna, Anita en Anouk. Daphne, Gijs en teammanager Wendy ontbreken.


In de hozende regen werkten de spelers van de A3 hun laatste wedstrijd af deze veldperiode. Zo'n treurige semi-kampioenswedstrijd heb ik zelden meegemaakt. Even bij het begin beginnen. Gearriveerd in Haarlem konden we gelukkig even in de kantine terecht, de kampioenen konden zich even omkleden op weg naar buiten, waar de hemel duidelijk in een depressieve bui verkeerde. Eenmaal buiten zaten onze altijd goedlachse en relaxte reserves Lasse en Lucas inmiddels op twee opklapstoeltjes hun trainingspakken UIT te trekken (het goot inmiddels pijpenstelen) en hielden zij hun spieren op deze manier lekker warm. Op de overige stoeltjes zaten vervolgens de rijders, al kijkend naar hun kroost verscholen onder een parapluutje, en speelster Jill, met een jas over het hoofd. De gehele wedstrijd was het nat. Zeer nat. Overall was Haarlem A2 uiteindelijk de betere partij en heeft dan ook terecht gewonnen: 5-4. Er was echter één moment in de wedstrijd dat toch wel als discutabel bestempeld kan worden wat mij betreft: na een schot van Tessa (vorige week winnende goal!), werd de paal door de tegenstander omver gelopen. Niet een beetje. De korf tipte nog net de grond niet aan. En dan verwacht je toch een stip. U voelt 'm al aankomen: geen denken aan. Althans, zo dacht de scheids erover. De bal zou er toch niet zijn ingegaan. En tja, meteen schoot het wel even door het hoofd om deze strategie in de zaal te gaan gebruiken. Als advies aan de spelers mee te geven om de paal een flinke oplawaai te geven elke keer wanneer de bal in het verdedigende vak omhooggegooid wordt. Soms zag ik het in leaguewedstrijden ook al, ff met je been tegen de paal aanschuren zodat de bal er net weer uitfloept. Onder het mom van per ongeluk. Jaja. 't Is natuurlijk geen goed voorbeeld wat je geeft, maar zo houd je de tegenstander wel op nul. Na de wedstrijd heb ik toch even gevraagd hoe dat nou zat: ,,Omdat de bal geen schijn van kans had om überhaupt in de korf te verdwijnen, liet ik doorspelen. Kijkt u het maar terug." Aldus de scheids. Van Aurora. Uit Haarlem. Gelukkig hebben we de beelden nog.


Genoeg over de scheids, hand in eigen boezem, genoeg kansen wederom, maar het leek net of er constant een medicine bal de lucht in werd gegooid. U weet wel, zo'n heel zware bal die je gebruikt om de spiertjes wat op te pompen. We konden na de wedstrijd gelukkig wederom in de kantine terecht, en ontvingen de kids hun welverdiende gouden medaille, een sapje met bubbels en een zak snoep, prima geregeld door de huldigingscommissie, en reden we ondanks het verlies toch met een grote smile terug naar Wormer. En zijn we klaar voor het zaalseizoen. Wederom DTS in de poule. Enkhuizen. U weet wel, dat team vorig seizoen met al die kerels.


Ik zou het verslag zo kunnen laten, eens lekker kort. Maar tja, in coronatijd heeft u best wat leestijd over, toch? (Las van de week wel dat onder de jeugd analfabetisme de kop opsteekt.) Afijn, terug reden we na een onoplettendheid van de rijder even om, foute afslag. Ken beuren. Snel waren we na een gedurfde U-turn weer goed op de weg terug en stonden we binnen 10 minuten op de GG-parkeerplaats aan de De Drie Morgen. Ik ga nu even doorborduren op de verkeerde afslag. Want tjonge jonge, de volgende dag bleek dat het parkeren van onze auto nog een hele toer bleek.

'Dichtbij, duurzaam en goedkoop'. Daar adverteert Utrecht thans mee via goedopweg.nl als het gaat om reizen naar de binnenstad. Mijn dochter en ikzelf zouden een middagje Utrecht doen. Normaal zetten we de auto in de parkeergarage in de binnenstad, kost wat, dus dachten we nu: laten we de auto bij zo'n P+R zetten net buiten het centrum. Lekker dichtbij, lekker duurzaam en lekker goedkoop. Werkt in Amsterdam ook prima. Voor een eurootje parkeren we de auto vaak in Noord. Maar wat ons gisteren toch overkwam. De middag begon al met een 'foute afslag' (ineens bleek de aanwijzing P+R op het verkeersbord verdwenen). Na een grote lus kwamen we op onze tussenbestemming aan: P+R Leidsche Rijn. Net nieuw. We hebben het geweten. De instructie bij de apparaten voor een kaartje om in de binnenstad terecht te komen liet al te wensen over. We hebben er 20 minuten gestaan. De medeparkeerders om ons heen begrepen er ook geen jota van. Bij twee of meer personen kunt u beter een U-OV-kaartje kopen lazen wij. Oké. We zijn met twee, dus een U-OV-kaartje. Vervolgens mag je zelf een gokje wagen hoeveel zones de binnenstad telt, want het staat nergens vermeld. We kiezen natuurlijk de minste zones, zo gierig zijn we wel. Op naar de bussen. Die stonden achter een paar nieuwe studentenflats onder een overigens prachtige overkapping vijf minuten verderop. Voor een bord richting bussen was het geld op, denk ik. Halverwege vertelde een student nog dat hij vorige keer in uiterst dronken toestand ook zo heel lang heeft gezocht naar de bus. Maar hèhè, eindelijk gearriveerd bij de halte. Na een kwartier wachten reed bus 73 voor, stapten we in en ja hoor, kaartje voor het vizier en tjakka, een rood kruis. Hè? Toch te weinig zones blijkbaar. Dochter schreeuwt naar chauffeur dat we net de kaartjes gekocht hebben. Die vervolgens vanuit zijn met lint afgeschermde coronaplek ons druilerig aankijkt, geen sjoege geeft, waaruit wij opmaken dat we kunnen gaan zitten. Kijken we vervolgens op het kaartje of daar wellicht iets op staat inzake het rode kruis, lezen we dat-ie maar 60 minuten geldig is. Uh?

We laten ons niet uit het veld slaan, zoeken gezellig de brandhaard op zeg maar, koffietje, Bijenkorf, grachtjes, en komen de middag door. Dan terug. Bus 73. Zie ik ineens Neude staan. Wat ik enkel van Monopoly ken. Zitten we in een bus de verkeerde richting op. Dussss. Uitstappen geblazen. Staan we gewoon weer op de halte vlak bij de Bijenkorf. Waar we een uur geleden ook waren. Schiet lekker op zo. Terug op de P+R bleek dat onze parkeerkaart plus gebruikte ov niet de korting gaf waarop gerekend was: we betaalden gewoon de hoofdprijs. Dat ontbrak er nog maar aan. Goed op weg? Dacht het ff niet. Duidelijk een gevalletje Wet van Murphy!

Conclusie: zulk ontmoedigingsbeleid, door ons een rad voor ogen te draaien met de slogan 'dichtbij, duurzaam en goedkoop reizen', zorgt ervoor dat we volgende keer weer lekker in de binnenstad parkeren. Gewoon zonder 'foute afslagen'. Parkeergarage Kop van Lombok kost gewoon €2,86 per uur.

Om niet in mineur te eindigen, deel ik dit filmpje om in vrolijkheid af te sluiten. Want na dit wat zeurderige verslag en na alle corona-ellende, die waarschijnlijk nog lang aan zal houden, laten we de moed niet zakken. En voordat u denkt dat dit tafereel zich in Utreg afspeelt, nee, deze Fred Astaire in disguished danst zich lekker soepel een slag in de rondte in onze hofstad Den Haag. Klik hier.