“Een kleine finale”. Zo noemde Mady Tims de wedstrijd in de voorbeschouwing. Geheel terecht: Groen Geel / Ronald McDonald huis Emma en Wageningen stonden vooraf op één punt ven elkaar, en strijden om de vierde plaats in de Korfballeague 2, die recht geeft of de Playoffs.

In Wageningen werd de strijd op het laatste moment beslist met een gouden schot van Pjotr Kim, zou de return net zo’n spannend spektakel worden?

Vooraf waren Mady Tims en Daniël van Munster het erover eens: Groen Geel en Wageningen zijn aan elkaar gewaagd. Dat zagen we ook terug in hun voorspelling van de eindstand. Van Munster verwachtte een 20-23 en Tims een 23-19, maar wel pas een beslissing in de eindfase.

Vlak voor de wedstrijd moest aan Groen Geel zijde Sascha Horak ziek afhaken, toch wel een aderlating, gezien haar ervaring, lengte e overzicht.

Het begin van de wedstrijd was overduidelijk voor Groen Geel. Met degelijk spel en goede variatie stond er al snel een 4-1 tussenstand op het scorebord. Wageningen knokte zich goed terug in de wedstrijd tot 4-4. Wat opviel was dat Mick van Nieuwenhuizen namens Groen Geel aanvallend veel voor de korf te vinden was, om de lange Twan Westland daar weg te houden. En dat rendeerde. Ondanks dat Wageningen nog op een minimale voorsprong kon komen, liet Groen Geel zich niet van de wijs brengen en pakte het initiatief terug.

Over de hele linie was de eerste helft misschien wel de beste van Groen Geel dit seizoen: geduld, goede afwisseling, regelmatig overleg. Er werd zeer volwassen gespeeld. Duels werden scherp maar fair aangegaan, terwijl bij Wageningen een paar kleine slordigheden te zien waren. De schotpercentages van beide ploegen waren niet om over naar huis te schrijven, maar er werden goede kansen gecreëerd. De rust werd bereikt bij een stand van 10-7, en daar viel eigenlijk niets op af te dingen.

Dit seizoen zijn de Groen Geel supporters, die zich trouwens dit seizoen best ook vaker mogen laten horen, nog niet echt verwend met vlammende tweede helften. Sterker nog: het lijkt de ploeg uit Wormer niet te lukken om degelijk uit de kleedkamer te komen. Vorige week tegen KVS wist de Wormerse formatie in de persoon van Britt Kwantes ternauwernood 2 doelpuntjes mee te prikken en zo de opmars van KVS na rust te stuiten.

Wageningen startte sowieso scherp na rust, en wist met de ingebrachte Milko van Golberdinge naast de ook zeer energieke Deen de Jong de eerste aanval na rust direct om te zetten in een doelpunt voor de 10-8. Meescoren is dan het devies voor Groen Geel, en dat is precies wat er gebeurde: direct gecounterd naar 11-8 en dus eindelijk scherp uit de kleedkamer. Dachten de Wormenezen.

Het bleek het laatste wapenfeit van de thuisploeg. Wageningen had met het inbrengen van Van Golberdinge opeens overwicht op het Groen Geel duo Hoekstra en van Nieuwenhuizen (die gewisseld zou worden voor de sterkere verdediger Gerben Molenaar). Dat betaalde zich uit in doelpunten, en mede hierdoor kwam Wageningen helemaal terug in de wedstrijd. Ondanks dat het scoren aan beide kansen nog steeds niet heel makkelijk ging, had Wageningen overduidelijk de overhand, en lukt het Groen Geel plots niet meer om de korf te vinden, en in zeker zin ook steeds minder goede aanvallen neer te zetten. Via 11-11 werd een 11-13 stand bereikt. De time out voor Groen Geel was eigenlijk al te laat, en bovendien zette Wageningen de lange Twan Westland weer terug in het veld op de plaats van Joost van Milligen - om met Pim Steenbergen volledig over de dames Amber van Doorn en Danieke van de Hoef te kunnen spelen. Dat bleek de winnende move: Van Doorn en Van de Hoef overliepen Romy Knuppe en Lisanne de Bruin, en samen met de doelpunten van de gedreven Van Golberdingen in het andere vak van Wageningen knakten zij Groen Geel.

De thuisploeg wist na het snelle antwoord na rust geen enkele keer meer te scoren, en ging roemloos ten onder met een 11-18 nederlaag.

Groen Geel moet terug naar de tekentafel. Zijn de playoffs uit zicht? Waarschijnlijk wel. Maar zo lang Groen Geel geen hele wedstrijd - of in elk geval 40 minuten - goed kan zijn, is de enige conclusie dat ze daar ook niets te zoeken hebben.