De lijn doortrekken van vorige week was een ding dat zeker niet moest gebeuren. De zéér matige wedstrijd tegen KZ nog vers in het geheugen, een regelrechte vernedering in een wedstrijd waarin wij maar 7x wisten te scoren was wel iets dat je eigenlijk zo snel mogelijk wilt vergeten. Afgelopen week weer twee keer getraind met een goede bespreking op de dinsdag en het leek duidelijk waar het deze zaterdag om zou gaan. Leek… Inderdaad ‘leek’. 

De start van de wedstrijd tegen AVO was nou niet dat je zegt, ‘goh dit is anders dan vorige week’. De Assenaren kwamen stukken beter voor de dag dan wij. Na 8 minuten stond er 0-4 op het scorebord. Diverse aanvallen van ons strandden zonder een schotpoging en als er al geschoten werd was de rebound vaak voor AVO. AVO speelde een eenvoudig maar doeltreffend spelletje; een paar grote reboundende mannen en vele aanvallen over de dames. Het werkte prima voor hen. Uiteindelijk zijn er 11 (van de 18) doelpunten over de dames gemaakt.
Na deze 8 minuten mochten wij wat terug doen en eerlijk is eerlijk; we leken er beter in te komen. Het draaide beter dan vorige week maar het was nog niet super. Na 2-6 kwamen wij, 7 minuten later dicht in de buurt via de 5-6. AVO kwam weer op 5-8, maar hierna trokken wij vlak voor rust de stand weer gelijk op 8-8. Dit was ook de ruststand. Nog niets verloren, we hebben ons prima terug geknokt en we moesten er nu ‘op en over’. We probeerden het wel, leken ook wel eventjes een tijdje het betere van het spel te hebben, maar de doelpunten vielen niet. Zo simpel is het. AVO bleef gewoon hetzelfde spelletje spelen en dat bracht hen op 8-11. Weer 3 doelpunten achter. Dichterbij komen lukte niet, ook niet met het inbrengen van verse krachten. 8-11 werd 9-11 maar daarna AVO weer met 2 doelpunten en het stond weer 9-13 met nog 10 minuten te spelen. We maakten nog wel de 10-13, maar voor deze 2 doelpunten in de tweede helft hadden we 20 minuten nodig. Dan begrijpt iedereen dat je het niet gaat redden, of de scores bij de tegenstander moeten ook stokken. Dat was helaas niet zo. Acht doelpunten in helft 1 kan nog, maar 3 doelpunten (aan het einde, toen het al 10-18 stond, mochten we er nog 1 strafworp in gooien)  in de tweede helft is natuurlijk diep triest.
Geen punten uit de eerste 2 wedstrijden na de zaal. De komende tegenstanders, respectievelijk Dalto, DVO, DOS & TOP zijn allemaal nog in de race voor de kruisfinales, die zullen ons geen punten cadeau geven. En punten hebben we vermoedelijk nog wel nodig. AVO is 2 punten dichterbij gekomen en indien zij winnen van het al gedegradeerde Unitas hebben zij evenveel punten als wij. Aangezien het onderling resultaat in het voordeel van de Drenten is hebben wij ergens nog punten nodig uit de laatste 4 wedstrijden. Anders gaat het heel erg op het einde van de zaalcompetitie lijken.
Aanstaande zaterdag dus Dalto, te spelen in Driebergen. We zullen beter moeten spelen dan de afgelopen 2 wedstrijden. ‘Ten strijde’! Nu MOET het!   

 

@  

 

A1: géén punten in 4-puntenwedstrijd…

Door Edmond, 3 months ago

De lijn doortrekken van vorige week was een ding dat zeker niet moest gebeuren. De zéér matige wedstrijd tegen KZ nog vers in het geheugen, een regelrechte vernedering in een wedstrijd waarin wij maar 7x wisten te scoren was wel iets dat je eigenlijk zo snel mogelijk wilt vergeten. Afgelopen week weer twee keer getraind met een goede bespreking op de dinsdag en het leek duidelijk waar het deze zaterdag om zou gaan. Leek… Inderdaad ‘leek’. 

De start van de wedstrijd tegen AVO was nou niet dat je zegt, ‘goh dit is anders dan vorige week’. De Assenaren kwamen stukken beter voor de dag dan wij. Na 8 minuten stond er 0-4 op het scorebord. Diverse aanvallen van ons strandden zonder een schotpoging en als er al geschoten werd was de rebound vaak voor AVO. AVO speelde een eenvoudig maar doeltreffend spelletje; een paar grote reboundende mannen en vele aanvallen over de dames. Het werkte prima voor hen. Uiteindelijk zijn er 11 (van de 18) doelpunten over de dames gemaakt.
Na deze 8 minuten mochten wij wat terug doen en eerlijk is eerlijk; we leken er beter in te komen. Het draaide beter dan vorige week maar het was nog niet super. Na 2-6 kwamen wij, 7 minuten later dicht in de buurt via de 5-6. AVO kwam weer op 5-8, maar hierna trokken wij vlak voor rust de stand weer gelijk op 8-8. Dit was ook de ruststand. Nog niets verloren, we hebben ons prima terug geknokt en we moesten er nu ‘op en over’. We probeerden het wel, leken ook wel eventjes een tijdje het betere van het spel te hebben, maar de doelpunten vielen niet. Zo simpel is het. AVO bleef gewoon hetzelfde spelletje spelen en dat bracht hen op 8-11. Weer 3 doelpunten achter. Dichterbij komen lukte niet, ook niet met het inbrengen van verse krachten. 8-11 werd 9-11 maar daarna AVO weer met 2 doelpunten en het stond weer 9-13 met nog 10 minuten te spelen. We maakten nog wel de 10-13, maar voor deze 2 doelpunten in de tweede helft hadden we 20 minuten nodig. Dan begrijpt iedereen dat je het niet gaat redden, of de scores bij de tegenstander moeten ook stokken. Dat was helaas niet zo. Acht doelpunten in helft 1 kan nog, maar 3 doelpunten (aan het einde, toen het al 10-18 stond, mochten we er nog 1 strafworp in gooien)  in de tweede helft is natuurlijk diep triest.
Geen punten uit de eerste 2 wedstrijden na de zaal. De komende tegenstanders, respectievelijk Dalto, DVO, DOS & TOP zijn allemaal nog in de race voor de kruisfinales, die zullen ons geen punten cadeau geven. En punten hebben we vermoedelijk nog wel nodig. AVO is 2 punten dichterbij gekomen en indien zij winnen van het al gedegradeerde Unitas hebben zij evenveel punten als wij. Aangezien het onderling resultaat in het voordeel van de Drenten is hebben wij ergens nog punten nodig uit de laatste 4 wedstrijden. Anders gaat het heel erg op het einde van de zaalcompetitie lijken.
Aanstaande zaterdag dus Dalto, te spelen in Driebergen. We zullen beter moeten spelen dan de afgelopen 2 wedstrijden. ‘Ten strijde’! Nu MOET het!   

 

@